ยวเย่ว์ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ๆ ไป๋หยวนฉุนถึงได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ จึงเอ่ยว่า “ข้าขอดูอาการของท่านลุงก่อน”
พอพูดจบเธอก็เดินมาหน้าเตียง ในตอนแรกเธอดูคร่าวๆ ก่อนรอบหนึ่ง ก่อนจะหยิบยาวิเศษเม็ดหนึ่งออกมาให้เขากิน
“ยาวิเศษคืนปราณ!” นักหลอมยาที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นยาวิเศษที่ซือหม่าโยวเย่ว์หยิบออกมา จึงพูดขึ้นอย่างประหลาดใจ
พอซุนหรานหร่านได้ยินว่ายาวิเศษคืนปราณก็ตกใจอยู่พอสมควร เพราะนี่คือยาวิเศษระดับห้า เป็นยาวิเศษที่ดีที่สุดในการรักษาแผล ขอเพียงแค่ยังมีลมหายใจ ก็จะยื้อชีวิตเอาไว้ได้ นอกจากนี้ยังมีน้อยคนนักที่หลอมมันได้ คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะหยิบยาวิเศษเช่นนี้ออกมาได้อย่างคล่องมือถึงเพียงนี้
ซือหม่าโยวเย่ว์มองนักหลอมยาผู้นั้นปราดหนึ่งโดยมิได้พูดจาแล้วตรวจดูอาการของไป๋หยวนฉุนผู้นั้นต่อไป
“โยวเย่ว์ ท่านพ่อข้าเป็นอย่างไรบ้าง” ไป๋อวิ๋นฉีถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์ตรวจดูอาการของไป๋หยวนฉุนอยู่ครู่หนึ่ง นี่เกินกว่าคำว่าย่ำแย่ไปไกลแล้ว จึงเอ่ยว่า “อาการไม่ดีสักเท่าไหร่เลย เจ้าอย่าเพิ่งรบกวนข้าสิ”
ซุนหรานหร่านเห็นท่าทีเช่นนั้นของซือหม่าโยวเย่ว์ที่ดูเหมือนว่ายังพอมีวิธีช่วยไป๋หยวนฉุนได้ จึงเดินเข้าไปสองก้าวแล้วดึงตัวไป๋อวิ๋นฉีเอาไว้เป็นสัญญาณห้ามมิให้เขาเอ่ยวาจา
ซือหม่าโยวเย่ว์รวบรวมเปลวเพลิงขึ้นมากองหนึ่งแล้วควบคุมให้มันแผดเผาเสื้อท่อนบนของไป๋หยวนฉุนทิ้งไปจนหมด หลังจากนั้นจึงหยิบเอาเข็มเงินกล่องหนึ่งอ
