อกมา ก่อนจะฝังเข็มหลายสิบเล่มลงไปบนช่วงท้องและศีรษะของเขา จากนั้นจึงมองดูร่างกายของเขาค่อยๆ ได้รับการรักษาภายใต้ฤทธิ์ของยาวิเศษคืนปราณ
“โยวเย่ว์?” ไป๋อวิ๋นฉีควบคุมตนเองไม่ให้เอ่ยวาจาตลอดเวลาที่เธอฝังเข็ม พอเห็นเธอยืดกายขึ้นจึงค่อยเอ่ยปากถาม
ผู้คนภายในห้องพากันมองเธอ รอผลจากเธอ
“นอกจากบาดแผลบนร่างกายเหล่านั้นแล้ว อวัยวะภายในของท่านลุงก็แหลกสลายด้วย อีกทั้งเส้นลมปราณยังขาดสะบั้นทั้งหมด ถ้าหากไม่ถอดร่างเปลี่ยนกระดูก ถึงแม้ว่าจะช่วยชีวิตเอาไว้ได้ แต่ในภายหน้าอาจจะทำได้เพียงแค่นอนอยู่บนเตียงอย่างเดียวเท่านั้น” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
ซุนหรานหร่านร่างกายสั่นสะท้านแล้วร่นถอยหลังไปสองก้าว ไป๋อวิ๋นฉีรีบเข้าไปพยุงนางเอาไว้
“ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไปน่ะ”
ซุนหรานหร่านส่ายหน้า พยายามควบคุมสติตัวเองเอาไว้แล้วพูดว่า “อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตเอาไว้ได้…”
ถึงแม้จะพูดเช่นนี้ แต่นางก็ยังคงหลั่งน้ำตา
“โยวเย่ว์ จะปล่อยเข็มพวกนั้นไว้เช่นนี้ตลอดไปเลยหรือ” ไป๋อวิ๋นฉีถาม
“ข้านำเข็มเหล่านี้มาตรึงเส้นลมปราณของเขาเอาไว้ชั่วคราว เพื่อมิให้เส้นลมปราณหดตัวลงต่อไปอีก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “สำหรับอาการบาดเจ็บภายใน ก็คงได้แต่รอให้ยาวิเศษคืนปราณช่วยฟื้นฟูแล้ว”
“ขอบใจเจ้ามากนะ” ซุนหรานหร่านพูด
เดิมทีทั้งท่านหมอและนักหลอมยาล้วนบอกว่าไร้หนทางแล้ว คิดไม่ถึงว่าเธอจะรักษาชีวิตของเขาเอาไว้ได้ เช่นนี้สำหรับพวกเขาก็เรียกได้ว่าพอรับได้อ
