่วยชีวิตอวิ๋นฉีเอาไว้ พวกเรามิอาจใช้ความแค้นตอบแทนบุญคุณได้หรอกนะ!” ไป๋หยวนฉุนพูด
“ท่านหัวหน้ากลุ่ม ข้าเห็นว่าฉินหมิงผู้นั้นมาอย่างไม่เป็นมิตร พวกเราต้องละทิ้งภารกิจนี้กันไปก่อนแล้วทิ้งกำลังเอาไว้รักษาการณ์ที่เมืองผิงคังเผื่อเอาไว้หรือไม่ขอรับ” มีคนเสนอขึ้น
ไป๋หยวนฉุนใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยว่า “ภารกิจคราวนี้มีความสำคัญต่อกลุ่มทหารรับจ้างของพวกเราเป็นอย่างยิ่ง ถ้าหากละทิ้งไปแล้ว คราวต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะได้พบเจออีกเมื่อไหร่ เช่นนี้แล้วกัน ข้าทิ้งคนเอาไว้ที่เมืองผิงคัง พาคนไปเพียงแค่ไม่กี่คนก็พอแล้ว”
ฉินหมิงพาคนไปจากกลุ่มนกนางนวล ผ่านถนนไปสายหนึ่ง ความเดือดดาลก็ไม่ปรากฏบนใบหน้าอีกต่อไป กลับกลายเป็นรอยยิ้มขึ้นมาแทน
“ท่านหัวหน้ากลุ่ม ไป๋หยวนฉุนผู้นั้นไม่ยอมมอบตัวพวกมันออกมา ช่างไม่กลัวเรื่องจะยุ่งเอาเสียเลย!” คนข้างกายฉินหมิงผู้หนึ่งพูดขึ้น
“ข้ารู้ว่าเขาไม่มีทางมอบตัวคนออกมาอยู่แล้วล่ะ” ฉินหมิงพูด
“เช่นนั้นเหตุใดพวกเราจึงต้องมาที่นี่ด้วยเล่าขอรับ”
“เฮอะ สิ่งที่ข้าต้องการก็คือให้เขาไม่ยอมนี่แหละ เช่นนี้พวกเราจึงจะมีข้ออ้างให้แตะต้องพวกเขา ทั้งยังมีข้ออ้างให้น้องหญิงส่งคนมาอีกด้วย กลุ่มนกนางนวลเอ๋ย… คราวนี้ข้าจะต้องล้างผลาญไป๋หยวนฉุนแล้วกลืนกลุ่มนกนางนวลให้จงได้ พอถึงตอนนั้นกลุ่มทหารรับจ้างอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรจันทร์ประจิมก็ต้องเป็นพวกเรากลุ่มโอหังอยู่แล้ว!”
“ท่านหัวหน
