มดล้วนไม่น่าสนใจสำหรับเธอเลย ศิลาทมิฬที่เธอต้องการอยู่ในลำดับที่ยี่สิบกว่า เหลือเวลาให้นับถอยหลังอีกยี่สิบกว่าลำดับ จากนั้นเธอจึงนั่งกินผลไม้ทิพย์อยู่ในห้องพลางมองดูผู้คนเบื้องล่างประมูลกัน
เครื่องยาของเจ้าอ้วนชวีถูกนำมาประมูลตั้งแต่ไม่กี่ลำดับแรกแล้ว ราคาขั้นต่ำห้าร้อย ในที่สุดก็ถูกนักหลอมยาคนหนึ่งประมูลไปด้วยราคาหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงทอง
เดิมทีพวกเจ้าอ้วนชวีไม่คิดว่าจะทำกำไรได้มากสักเท่าใดนัก ตอนนั้นที่มาก็คิดเพียงแค่ว่าจะมาชมความคึกคักเท่านั้น เขาพึงพอใจทีเดียวสำหรับราคานี้
หลังจากนั้นไม่นานของเว่ยจือฉีก็ถูกประมูลไปในราคาสามพันตำลึงทอง
หลังจากนั้นก็เป็นวัตถุดิบในการหลอมยาวิเศษและอาวุธต่างๆ เมื่อผ่านสิ่งเหล่านี้ไปได้พอสมควรแล้ว ก้อนหินสีดำก้อนหนึ่งก็ถูกยกขึ้นมา
“สิ่งนี้คือก้อนหินหายาก นักประเมินราคาของพวกเราก็ยังไม่อาจระบุได้ว่าเป็นวัสดุใด แต่มีความทนทานดุจเหล็กกล้า เปลวไฟธรรมดาไม่มีผลต่อมันเลย ดังนั้นคาดว่าสิ่งนี้จะนำมาเป็นวัสดุในการหลอมอาวุธได้ ราคาขั้นต่ำหนึ่งพันตำลึงทอง”
เพราะทุกคนไม่รู้ว่าก้อนหินนี้มีประโยชน์อย่างไร ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีคนเสนอราคากันสักเท่าใดนัก ถึงอย่างไรทุกคนก็มีความสงสัยต่อสิ่งที่ไม่รู้แน่ชัดกันทั้งสิ้น หากซื้อไปแล้วดีก็นับว่ากำไร แต่หากซื้อกลับไปแล้วกลายเป็นหินไร้ประโยชน์ก้อนหนึ่งก็คงเคราะห์ร้ายเสียแล้ว
ถึงแม้ว่าของสิ่งนี้จะนำไปหลอมอาวุธได้จริงๆ แต่ไม่รู้วิธ
