้เลย ทั้งยังมิได้เลือกปฏิบัติต่อพวกเขาเพราะเรื่องนี้ด้วย หากแต่ถามอย่างสุภาพประโยคหนึ่งว่า “ทุกท่านยังมีความต้องการอันใดอีกหรือไม่ขอรับ”
เมื่อครู่ซือหม่าโยวเย่ว์ได้ดูราคาของยาวิเศษ เครื่องยา และสัตว์อสูรวิเศษต่างๆ อย่างละเอียดจนรู้ราคาตลาดคร่าวๆ บ้างแล้ว เธอจึงหันมาถามว่า “ข้าได้ยินมาว่าที่นี่ยังมีการจัดงานประมูลด้วยใช่หรือไม่”
พนักงานได้ฟังคำพูดนี้ก็เข้าใจความหมายของเธอในทันที จึงถามว่า “ทุกท่านมีของที่อยากนำมาประมูลใช่หรือไม่ขอรับ”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“เช่นนั้นพวกท่านคงจะทราบกฎของโรงอัปลักษณ์ของเราแล้วกระมัง”
“ก็พอรู้อยู่บ้าง” เว่ยจือฉีตอบ
“ในเมื่อพวกท่านพอรู้อยู่บ้างแล้ว เช่นนั้นข้าขอไม่พูดซ้ำแล้วนะขอรับ ถ้าหากต้องการประมูลสินค้า ก็ต้องไปเจรจาที่ชั้นสาม ทุกท่านโปรดตามข้ามาขอรับ”
พนักงานพาพวกเขาขึ้นไปที่ชั้นสามซึ่งมีห้องส่วนตัวแยกจากกันอยู่หลายห้อง แต่มีเพียงแค่สองห้องเท่านั้นที่มีคนอยู่ ส่วนนอกนั้นล้วนว่างเปล่า
พวกเขาเข้ามายังห้องแห่งหนึ่ง จากนั้นพนักงานจึงถามว่า “มิทราบว่าทุกท่านอยากนำของประเภทใดมาประมูลหรือขอรับ ข้าจะเชิญนักประเมินราคาของพวกเรามาช่วยทุกท่านประเมิน”
“ยาวิเศษ”
“แก่นมาร”
“เครื่องยา”
พนักงานรอให้พวกเขาพูดจบแล้วจึงอมยิ้มเอ่ยว่า “ทุกท่านช่วยนำสิ่งของของพวกท่านมาให้ข้าดูหน่อยได้หรือไม่ขอรับ”
พวกซือหม่าโยวเย่ว์รู้ว่านี่คือกฎ จึงหยิบเอากล่องของแต่ละคนออกมา
พนักงานด
