ูคร่าวๆ ปราดหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าระดับขั้นของพวกเขาไม่ต่ำต้อยเลย จึงเอ่ยว่า “ทุกท่านโปรดรอสักครู่ ข้าจะไปเชิญนักประเมินราคาของพวกเรามาประเมินให้กับพวกท่าน”
พอพูดจบเขาจึงหมุนกายออกมาจากห้องส่วนตัว เพียงไม่นานเขาก็พาตัวชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเข้ามา
“ทุกท่าน นี่คือปรมาจารย์หลีแห่งโรงประมูลของพวกเรา เป็นนักหลอมยาขั้นห้า” พนักงานเอ่ยแนะนำ
พวกซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “คารวะปรมาจารย์หลี”
“ได้ยินว่าพวกเจ้ามียาวิเศษและเครื่องยาต้องการนำมาประมูลอย่างนั้นหรือ” ปรมาจารย์หลีมิได้ดูหยิ่งยโสเหมือนนักหลอมยาคนอื่นๆ บางทีอาจเป็นเพราะควบคุมอยู่ข้างบน
“ใช่แล้ว” เว่ยจือฉีพูด “พวกเรามีเครื่องยา แก่นมาร และยาวิเศษ”
“เช่นนั้นก็มาดูกันทีละชิ้นแล้วกัน” ปรมาจารย์หลีมองดูกล่องบนโต๊ะแล้วนั่งลง ก่อนจะหยิบเอาถุงมือคู่หนึ่งขึ้นมาสวม หลังจากนั้นจึงหยิบกล่องใบหนึ่งมาเปิดออก ด้านในคือกล้วยไม้หิมะที่พันปีจะมีครั้งหนึ่ง
ปรมาจารย์หลีหยิบกล้วยไม้หิมะขึ้นมาดูแล้วนำไปจ่อจมูกดม หลังจากนั้นจึงเด็ดใบไม้มาเล็กน้อยแล้วใส่เข้าไปลองเคี้ยวในปาก ก่อนจะพูดว่า “กล้วยไม้หิมะที่พันปีจะเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง เป็นเครื่องยาระดับสี่ คุณสมบัติครบ สามารถประมูลได้ด้วยราคาขั้นต่ำห้าร้อยตำลึงทอง”
นี่เป็นเพียงแค่เครื่องยาชนิดหนึ่งที่เจ้าอ้วนชวีหยิบออกมาจากเจดีย์วิญญาณอย่างส่งๆ เท่านั้น คิดไม่ถึงเลยว่าจะดีงามถึงขนาดนี้ แต่ก็เป็นไปเพียงเพื่อร่
