ระทำของเขา ซือหม่าโยวเย่ว์ก็รู้สึกว่าบนร่างกายของตนคล้ายกับมีภูเขาลูกหนึ่งกดดันเสียจนกระดูกทั่วร่างเธอส่งเสียงกรอบแกรบ
“ภูเขาสูงกดทับ ความรู้สึกเช่นนี้เป็นอย่างไรบ้างเล่า” สัตว์อสูรเหนือเทพมองสภาพของเธอในตอนนี้อย่างพึงพอใจพลางอมยิ้มถามขึ้น
“เจ้านาย ให้พวกเราออกไปเถิด!” เชียนอินและพวกเจ้าวิหคน้อยพูดผ่านสายสัมพันธ์แห่งพันธสัญญา
“อีกฝ่ายคือสัตว์อสูรเหนือเทพ เจ้า… พวกเจ้าล้วนเป็นสัตว์อสูรวิเศษ ถ้าหากออกมา แรงกดดันของเขาก็จะทำให้พวกเจ้าไม่มีเรี่ยวแรงต่อสู้เลยแม้แต่น้อย แล้วจะให้พวกเจ้าออกมาทำไม…”
เพราะไม่อาจเชื่อมต่อกับเจดีย์วิญญาณได้ ดังนั้นผู้ที่อยู่ด้านในจึงไม่เห็นสถานการณ์ของซือหม่าโยวเย่ว์เช่นเดียวกัน แต่พวกมันสัมผัสได้ถึงบาดแผลอันสาหัสของเธอ ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย
“ฮือๆ เป็นความผิดของข้าทั้งหมดเลย ถ้าหากไม่ใช่เพราะข้า ก็คงจะมิได้ไปยั่วยุสัตว์อสูรเหนือเทพเข้า เย่ว์เย่ว์ก็คงไม่ต้องได้รับบาดเจ็บหรอก” เจ้าคำรามน้อยร้องไห้เสียงดังออกมาจากภายในเจดีย์วิญญาณ
“เพียงแค่ข้าออกแรงมากขึ้นอีกสักเล็กน้อย ชีวิตของเจ้าก็จบสิ้นแล้ว” สัตว์อสูรเหนือเทพเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ร่วงลงกระแทกกับพื้น กระดูกแหลกสลายตลอดทั้งร่าง เสื้อผ้าก็เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ อีกทั้งสีหน้าก็ซีดขาวยิ่งกว่ากระดาษ แต่กลับไม่ได้ส่งเสียงเลยสักแอะเดียว เขามองอย่างละเอียด ที่แท้แล้วเธอกัดริมฝีปากของตนเองอยู่ตลอดเวลาจนโลหิตหลั่งรินลงมา
