นกให้ก่อนจะเอ่ยว่า “พี่ชายสุดหล่อ ข้าขอคืนขนนกนี่ให้ท่าน อะแฮ่มๆ ก่อนหน้านี้ไม่ทราบว่าเป็นของท่าน ก็เลยเอามาเขี่ยไฟให้กับเย่ว์เย่ว์ของข้า เห็นแก่ที่ท่านหล่อเหลาถึงเพียงนี้ ก็อย่าได้สนใจกับขนเล็กน้อยแค่นี้เลยนะ”
ผู้คนด้านล่างได้ฟังคำพูดของเจ้าคำรามน้อยแล้วต่างพากันสะท้านไปจนถึงกระดูก
นั่นเป็นถึงขนของสัตว์อสูรเหนือเทพเชียวนะ แต่กลับถูกเจ้าเอามาทำเป็นไม้เขี่ยไฟ นี่มันความคิดอันใดของเจ้ากัน!
เมื่อเห็นสีหน้าของสัตว์อสูรเหนือเทพเข้มขึ้นเรื่อยๆ แต่มันกลับยังกล้าเกี้ยวพานเขาอีก ช่างไม่รักตัวกลัวตายเอาเสียเลย!
ซือหม่าโยวเย่ว์ยกมือมาปิดตาเอาไว้ ช่างหน้าขายหน้าเสียจริง!
เจ้าคำรามน้อยเห็นสัตว์อสูรเหนือเทพไม่รับ เพียงแค่มองตนอย่างเย็นชาเท่านั้น ก็ยกอุ้งเท้าของตนขึ้นเสยขนบนหัวของตนแล้วเอ่ยว่า “ข้ารู้ว่าข้าก็รูปโฉมน่ามองมากเช่นกัน แต่ท่านไม่ต้องมองข้าเช่นนี้หรอก ข้าจะเขินเอาน่ะสิ!”
ถึงแม้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้จะไม่เหมาะสม แต่พวกโอวหยางเฟยก็ยังอดหัวเราะขึ้นมามิได้
ก่อนหน้านี้เจ้านี่เกี้ยวพานภรรยาของเชียนอิน ตอนนี้ยังมาเกี้ยวพานสัตว์อสูรเหนือเทพอีก มันนี่ช่างไม่เลือกเพศชายหญิงเลยจริงๆ!
สัตว์อสูรเหนือเทพมองขนนกที่หน้าตาเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้แล้วมองเจ้าคำรามน้อยที่แสนจะหลงตัวเอง มุมปากก็ยกยิ้มเล็กน้อย “เอาขนของข้าไปทำไม้เขี่ยไฟ…ดีมาก ดีเหลือเกิน!”
“แค่กๆ นี่ข้ามิได้บอกไปแล้วหรอกหรือว่าข้าไม่รู้ว่านั่นคือข
