ลงมาจากหน้าผากของเขาแล้วหยดลงบนแผ่นหิน
ซุนลี่ลี่เห็นสามีของตนได้แต่ถูกแรงกดดันแล้วฝืนเอาไว้เช่นนี้ ร่างกายจึงขยับไปข้างหน้า แบกรับเอาไว้ร่วมกันกับเขา นางมองสัตว์อสูรเหนือเทพแล้วพูดว่า “พวกเราไม่ทราบจริงๆ ว่าไปทำให้ท่านขุ่นเคืองที่ตรงไหน ขอให้ท่านโปรดบอกพวกเราด้วย พวกเราจะรีบไปจัดการในทันที”
สัตว์อสูรเหนือเทพมองซุนลี่ลี่ก่อนจะยื่นมือออกมา นางก็ถูกดูดร่างเข้าสู่เงื้อมมือของเขา
“ลี่ลี่!” วังเหล่ยเห็นซุนลี่ลี่ถูกจับตัว จึงขบกรามพลางลุกขึ้นยืน
“ท่านน้าเล็ก!” ไป๋อวิ๋นฉีตะโกนลั่นแล้วดีดร่างพุ่งเข้าหาสัตว์อสูรเหนือเทพ
“เฮอะ!” สัตว์อสูรเหนือเทพส่งเสียงเฮอะเยียบเย็น ไป๋อวิ๋นฉีก็ถูกแรงสั่นสะเทือนทำเอาร่างกายเสียสมดุลจนร่วงหล่นลงไปหาฝูงสัตว์อสูรเบื้องล่าง
“อวิ๋นฉี!”
“นายน้อย!”
ผู้คนบนกำแพงเมืองล้วนถูกแรงกดดันของเสียงเฮอะเยียบเย็นนั้นกดดันเสียจนมิอาจขยับเขยื้อนได้ จึงได้แต่มองดูไป๋อวิ๋นฉีร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่างตาปริบๆ
ถ้าหากเขาร่วงหล่นลงท่ามกลางฝูงสัตว์อสูร เช่นนั้นต่อไปก็คงไม่เหลือแม้แต่ซากเสียแล้ว!
ทันใดนั้นเงาร่างสายหนึ่งก็กระโจนลงมาจากบนกำแพงเมืองแล้วคว้าเอวเขาเอาไว้ได้ในขณะที่ไป๋อวิ๋นฉีอยู่ห่างจากพื้นดินอีกเพียงแค่สิบกว่าเมตรเท่านั้น ก่อนจะพาตัวเขากลับขึ้นไปบนกำแพงเมือง
ไป๋อวิ๋นฉีมองดูใบหน้าด้านข้างอันสมบูรณ์แบบของซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ เจ้าช่วยข้าไว้อีกครั้งแล้ว”
ซือหม่าโยวเ
