้ายเสียแล้ว
“ท่าน… ท่านขอรับ ข้าไม่ทราบว่านั่นคือขนของท่าน ข้ามิได้เจตนาจะทำให้ท่านผู้ยิ่งใหญ่ขุ่นเคืองเลย ท่านโปรดไว้ชีวิตด้วยเถิดขอรับ!”
สัตว์อสูรเหนือเทพไม่สนใจเขาแล้วปลดสลักแหวนเก็บวัตถุของเขาก่อนจะบีบเบาๆ คราหนึ่ง แหวนเก็บวัตถุก็แหลกสลายไป
ขนนกสิบกว่าอันแผ่ประกายสีฟ้าอ่อนจางล่องลอยไปกลางอากาศ ส่วนสิ่งของที่เหลือก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น
“ฮ่าๆ ยังมีชุดชั้นในของหญิงสาวด้วยนี่!” เจ้าคำรามน้อยเห็นสิ่งของที่ร่วงหล่นลงมาแล้วก็อดหัวเราะขึ้นมามิได้
ขณะนี้ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์อสูรล้วนเงียบงันกันเป็นอย่างยิ่ง เสียงหัวเราะของเจ้าคำรามน้อยจึงเด่นชัดเป็นพิเศษในยามนี้
แต่ก็เป็นอย่างที่เขาพูด ทุกคนเห็นชุดชั้นในสตรีหลายชิ้นจริงๆ
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นขนนกที่ทอประกายสีฟ้าอ่อน จึงเอ่ยว่า “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าขนนกนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง”
“ข้าก็รู้สึกเช่นกัน” เป่ยกงถังพูด “แย่แล้ว!”
สัตว์อสูรเหนือเทพหาขนนกของตนเองพบแล้วก็เหวี่ยงตัวคนผู้นั้นลงไป สัตว์อสูรวิเศษเบื้องล่างย่อมต้องจัดการดูแลเขาเป็นอย่างดีแน่นอน
เขากวาดตามองขนนกของตนเองปราดหนึ่งแล้วกลายเป็นเดือดดาลขึ้นมาในทันใด แรงกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ผู้คนบนกำแพงเมืองพากันหมอบลงบนพื้น
“เหตุใดจึงหายไปอันหนึ่ง!”
………………………………….
