ามวลเมฆปกคลุม ท้องฟ้ากว้างไกล ทะเลสุดสายตา ใจกลางปรากฏแผ่นดินใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี ร่างมหึมาของไป๋หลงร่อนลงบนแผ่นดิน มันมองพื้นที่กว้างใหญ่ด้วยความตื่นเต้นยินดี
“จากนี้เจ้าจะอาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อน ตอนนี้มีเพียงเจ้า หากต้องการสิ่งใดก็กล่าวมา ข้าจะได้ยิน” เสียงของเจียงฉางเซิงดังขึ้น ทำให้ไป๋หลงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น จากนั้นเริ่มท่องไปตามขุนเขาอย่างเพลิดเพลิน มันไม่ได้เคลื่อนไหวร่างกายเช่นนี้มานานแล้ว การสร้างแผ่นดินนี้ เจียงฉางเซิงใช้เวลายาวนาน ไม่เพียงดูดซับดินจากต้าจิ่ง แต่ยังเดินทางไปยังที่อื่น เพื่อไม่ให้เปลี่ยนแปลงสภาพภูมิประเทศ
หลังจากที่เขาบรรลุวิชามรรควิถีธรรมชาติขั้นแปด โลกมรรคาไม่เพียงขยายขอบเขต ยังเริ่มแปรเปลี่ยนในตัวเอง พลังลึกลับบางอย่างที่ไม่ไมอาจบรรยายเชื่อมโยงโลกนี้ไว้ เจียงฉางเซิงคาดว่าน่าจะเป็นพลังแห่งกฎเกณฑ์ของโลก แต่ยังอ่อนมาก จึงยังไม่สามารถศึกษาได้ สติของเขากลับสู่ความเป็นจริง ก่อนจะเดินกลับมายังลานของตน
ไปฉีสัมผัสได้ถึงการหายไปของไป๋หลง จึงถามด้วยความสงสัย “ไป๋หลงไปไหนแล้ว”
เจียงฉางเซิงตอบ “ส่งมันไปแล้ว” “ฮะ?” ไปฉีตกใจ เพราะในความคิดของมัน ตำแหน่งของมันยังห่างไกลจากไป๋หลง อีกทั้งมันยังไม่ได้ลงจากเขา แต่เจียงฉางเซิงกลับส่งไป๋หลงไปแล้ว หรือว่านี่เป็นโอกาสที่มันจะเลื่อนตำแหน่ง
เจียงฉางเซิงนั่งลงใต้ต้นวิญญาณปฐพีแล้วกล่าว “ล้อเจ้าเล่น เรื่องของไป๋หลงอย่า
