ุยพูดพร้อมรอยยิ้ม “แต่ก่อนจะจากไป พวกเราต้องทำเรื่องบางอย่างก่อน”
“ทำอะไรหรือ” ไป๋อวิ๋นฉีลองนึกดู ภารกิจก็ทำเสร็จหมดแล้ว ยังมีเรื่องอะไรอีกเล่า
หลี่ขุยโบกมือคราหนึ่ง ทหารรับจ้างสองคนก็เข้ามา ปลายนิ้วชี้แตะกัน จากนั้นเปลวเพลิงจึงก่อตัวขึ้นมาแล้วแผดเผาซากศพของฉินอู่และคนอื่นๆ จนกลายเป็นเถ้าถ่าน
“สถานะของฉินอู่ในกลุ่มโอหังนั้นไม่ธรรมดาเลย ถ้าหากคนอื่นรู้เข้าว่าพวกเราเป็นผู้สังหารก็ยากที่จะรับรองความปลอดภัยได้ ตอนนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเรากลับไปกันเถิด” หลี่ขุยพูด
ไป๋อวิ๋นฉีเผยสีหน้าเข้าใจ ส่วนพวกซือหม่าโยวเย่ว์นั้นคิดเอาไว้ก่อนแล้วว่าก่อนจากไปจะเผาซากกลบเกลื่อนร่องรอย เมื่อเห็นการกระทำของพวกหลี่ขุยจึงมิได้ประหลาดใจแต่อย่างใด
“นายน้อย พวกเรากลับกันเถิด”หลี่ขุยเห็นว่าเผาไปได้มากพอสมควรแล้วจึงเอ่ยขึ้น
“อืม พวกเรากลับกันเถิด อยู่ในภูเขานี่มาสองวันกว่าจนราขึ้นตัวแล้ว” ไป๋อวิ๋นฉีพูดพลางบิดขี้เกียจ
เมื่อนึกถึงว่าพวกซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ในภูเขามากว่าสองปี เขาจึงรู้สึกยกย่องชื่นชม ถ้าหากเป็นเขาย่อมไม่มีทางทำได้อย่างแน่นอน
เมื่อกลับไปถึงที่ตั้งค่าย หลี่ขุยจึงนับจำนวนคนดู ทุกคนกลับมาครบหมดแล้วพวกเขาจึงค่อยเก็บกระโจมก่อนจะจากไป
จากที่นี่ไปถึงด้านนอกภูเขายังต้องเดินทางอีกหลายวัน พวกเขามีจำนวนคนค่อนข้างมาก พลังยุทธ์ก็มิได้อ่อนแอ พอบรรดาสัตว์อสูรวิเศษเห็นพวกเขาจึงหลบเลี่ยงไปไกล ดังนั้นพวกเขาจึงเดิน
