ทางอย่างราบรื่นตลอดเส้นทาง
หลายวันต่อมา พวกเขาก็ออกจากเทือกเขาสั่วเฟยย่า ด้านหลังเป็นภูเขา ส่วนด้านหน้าคือเมืองแห่งหนึ่งมองเห็นกำแพงเมืองอยู่ลิบๆ บนพื้นที่อันเวิ้งว้าง
ไป๋อวิ๋นฉีชี้ไปยังเมืองด้านหน้าพลางเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ นั่นคือเมืองไตรวารีที่อยู่ใกล้ที่นี่ที่สุด เจ้าอย่ามองว่าเมืองแห่งนี้ดูใกล้เชียวนะ ความจริงแล้วระยะทางค่อนข้างไกลเลยทีเดียวล่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าบนพื้นที่ว่างโดยรอบจะทำให้ระยะการมองเห็นดูสั้นลง สถานที่ที่ดูเหมือนอยู่ใกล้มากๆ ความจริงนั้นอยู่ไกลแสนไกล
“เจ้าเมืองไตรวารีเป็นท่านน้าเขยคนหนึ่งของข้า เมื่อไปถึงที่นั่นแล้วข้าจะให้เขาช่วยทำเอกสารยืนยันตัวตนให้กับพวกเจ้า หลังจากนั้นพวกเจ้าก็ไปยังเมืองผิงคังกับพวกเรา พอมีเอกสารยืนยันตัวตนแล้ว ถึงแม้ว่าในภายหน้าพวกเจ้าจะไปจากกลุ่มทหารรับจ้างของเราก็ไม่ต้องยุ่งยากอีก” ไป๋อวิ๋นฉีพูด
เจ้าอ้วนชวีชกหัวไหล่เขาเบาๆ แล้วพูดว่า “เหตุใดก่อนหน้านี้จึงไม่เคยได้ยินเจ้าพูดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลยเล่า”
ไป๋อวิ๋นฉียิ้มแล้วพูดว่า “เดิมทีข้าไม่ได้คิดจะไปหาท่านน้าเขยของข้าน่ะสิ ถ้าหากท่านน้ารู้เข้าว่าข้ามาถึงที่นี่แล้วไม่ไปทักทายนางก่อน จะต้องบ่นข้ายืดยาวแน่ ตอนนี้เพราะคิดจะทำเอกสารยืนยันตัวตนให้กับพวกเจ้า จึงได้คิดจะไปหาพวกเขา”
ทุกคนเข้าใจความหมายของเขา ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่คิดจะพาพวกตนไปยังเมืองผิงคังด้วย เมื่อใช้ชีวิตอยู่ร่วมก
