ญญากับมนุษย์ เผ่าพันธุ์จิ้งจอกวิญญาณจึงเกิดความโกลาหลขึ้น สัตว์อสูรวิเศษจำนวนมากพากันต่อต้านเรื่องนี้
ซือหม่าโยวเย่ว์มิได้สนใจการต่อต้านของพวกมันแล้วยกเรื่องนี้ให้เชียนอินจัดการเอง
ดูเหมือนว่าเรื่องในครั้งนี้จะค่อนข้างยุ่งยาก ซือหม่าโยวเย่ว์เดินแทบจะทั่วทั้งภูเขาแล้ว เชียนอินจึงค่อยถ่ายเสียงบอกเธอว่าจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เธอพาพวกเว่ยจือฉีกลับไป ไม่รู้ว่าเชียนอินพูดอะไรกับพวกมัน พวกที่ต่อต้านอย่างยิ่งก่อนหน้านี้ก็มิได้แสดงท่าทีต่อต้านยามเห็นซือหม่าโยวเย่ว์อีกต่อไปแล้ว
“เจ้านาย ข้าคุยกับพวกเขาเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจะไปจากที่นี่พร้อมกับท่าน” เชียนอินพูด “นอกจากนี้ต่อให้จากไปในภายหน้าก็รับรองว่าจะไม่แพร่งพรายความลับของท่าน แต่ข้าเชื่อว่าพอได้ไปที่เจดีย์วิญญาณ พวกเขาก็คงไม่คิดจะจากไปแล้วล่ะ”
“ดี เช่นนั้นวันนี้พวกเจ้าก็ลองดูกันว่ามีสิ่งใดที่ต้องนำติดไปด้วยหรือไม่ พรุ่งนี้พวกเราค่อยออกเดินทางก็แล้วกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
จากสถานที่ที่จากมาจนถึงที่นี่ก็ไกลพอสมควร นอกจากนี้ยังผ่านอาณาเขตของสัตว์อสูรวิเศษอื่นๆ มาหลายตัว ตอนนี้ฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว ไม่เหมาะสมแก่การเดินทาง
เจ้าคำรามน้อยถูกเชียนอินตีไปยกหนึ่งจึงขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์ตลอดทั้งวัน ให้เธออุ้มตนเป็นการลงโทษที่เธอทอดทิ้งมัน ตอนนี้เมื่อได้ยินว่าให้เก็บข้าวของ เจ้านี่จึงมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันที จากนั้นจึงบินขึ้นไปบนหลังเชียน
