ื่องธรรมดาทั่วไปแน่ มิฉะนั้นผู้อื่นจะส่งทั้งสัตว์อสูรเทพและสัตว์อสูรทิพย์มากมายเช่นนี้มาไล่ตามเขาทำไมกัน
“ข้า… ข้าก็พูดว่า คนสวย เจ้าช่างงดงามยิ่งนัก อยากจะไปเล่นกับข้าที่ดินแดนอื่นสักหน่อยหรือไม่…” เมื่อเห็นแววตาของซือหม่าโยวเย่ว์เข้มขึ้นเรื่อยๆ เสียงของเจ้าคำรามน้อยจึงเล็กลงเรื่อยๆ คอก็หดเกร็งมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกัน
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นท่าทางเช่นนั้นของเจ้าคำรามน้อยแล้วทั้งโกรธทั้งขำ เธอมีสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาที่มากตัณหาเช่นนี้อยู่กับตัวได้อย่างไรกัน
ในตำราโบราณมิได้บอกว่าสัตว์มงคลเป็นตัวแทนของความสงบสุขหรอกหรือ เพราะเหตุใดเธอจึงเห็นแต่ความลามกอนาจารจากตัวเจ้าคำรามน้อยเล่า แล้วยังอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันแสนน่ารักอีกต่างหาก
ทุกครั้งที่มันกระทำความผิด มันก็จะใช้รูปลักษณ์ภายนอกอันน่ารักของมันมาเรียกร้องความสงสารเห็นใจ แสดงท่าทีจริงใจ แต่ไม่เคยแก้ไขเลย
เจ้าคำรามน้อยเห็นท่าทีโกรธเคืองของซือหม่าโยวเย่ว์ จึงกะพริบดวงตากลมโตปริบๆ ขาหน้าอันจิ๋วทั้งสองข้างประสานเข้าด้วยกันแล้วพูดอย่างอ่อนแอว่า “เย่ว์เย่ว์ ข้าผิดไปแล้ว ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว…”
“พรืด…”
ทั้งสี่คนที่อยู่ข้างๆ หลุดหัวเราะออกมา คิดไม่ถึงว่าเจ้าคำรามน้อยจะยังกล้าทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้อีก ถึงขนาดวิ่งไปเกี้ยวพานชายาของสัตว์อสูรเทพเลยทีเดียว
“แค่กๆ โยวเย่ว์ ในเมื่อมันสำนึกผิดแล้ว เจ้าก็อย่าได้ตำหนิมันอีกเลยนะ” เป่ยกงถังเห็นท่าทางเช่น
