“คุณชาย” เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ขี่เจ้าคำรามน้อยเข้ามา พ่อบ้านจึงค่อยคลายใจลงแล้วนำคนไปคารวะเธอ
อย่างน้อยเธออยู่ที่นี่หลายเดือนก็ยังสบายดีอยู่
“ท่านอาฝู ท่านคงมารออยู่ที่นี่นานแล้วใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์ลงมาจากตัวเจ้าคำรามน้อยแล้วพยุงตัวพ่อบ้านขึ้นมา
“เปล่าหรอกขอรับ เพิ่งมาถึงได้ไม่นานเอง” พ่อบ้านพูด แต่ความจริงแล้วเขามารออยู่ที่นี่นานหลายวันแล้ว
“อื้ม ท่านนำกรงที่ข้าบอกมาแล้วหรือยัง” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“นำมาแล้วขอรับ” พ่อบ้านความคิดวูบไหวคราหนึ่ง กรงกว่าร้อยอันก็ปรากฏขึ้นที่ตีนเขา ”คุณชาย ก่อนหน้านี้ท่านก็ส่งสัตว์อสูรวิเศษระดับต่ำกลับมาไม่น้อยแล้ว เหตุใดคราวนี้จึงต้องการกรงอีกมากมายเช่นนี้เล่า”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นกรงเหล่านี้แล้วจึงพยักหน้าอย่างพอใจ เมื่อได้ฟังคำพูดของเขาจึงเอ่ยว่า “สัตว์อสูรวิเศษก่อนหน้านี้ระดับขั้นไม่สูงนัก คราวนี้ข้าได้เตรียมพวกที่ระดับขั้นสูงหน่อยเอาไว้ พอท่านกลับไปแล้วจงมอบบางส่วนให้กับสมาคมนักฝึกสัตว์อสูร ส่วนที่เหลือให้นำไปขายที่ร้านค้า หลังจากนั้นให้เลี้ยงสัตว์อสูรวิเศษขั้นเจ็ดขั้นแปดเอาไว้ ส่วนในบ้านใครอยากทำพันธสัญญา ก็ทำพันธสัญญาเสีย”
“สัตว์อสูรทิพย์ขั้นเจ็ดขั้นแปด!”
เมื่อเด็กรับใช้เหล่านั้นได้ฟังซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ยวาจานี้ออกมาอย่างสบายๆ ก็อดที่จะอ้าปากค้างมิได้
“คุณชายไปหาสัตว์อสูรวิเศษมากมายเช่นนี้มาจากไหนกัน” สิ่งที่พ่อบ้านเป็นกังวลมิใช่สัตว์อสูร
