กูลชวีก่อน ต่อให้ไม่ได้กำไร พวกเราก็ต้องหาสินค้ามาเติมเป็นอันดับแรก อย่าให้ร้านค้าขาดแคลนสิ่งใดเป็นอันขาด”
เธอเป็นนักหลอมยา เรื่องนี้ทุกคนล้วนรู้ดีอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อได้ยินเธอพูดถึงเรื่องยาวิเศษ พวกเขาจึงมิได้รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง แต่เรื่องเกี่ยวกับสัตว์อสูรวิเศษนั้นพวกเขายังคงลังเลกันอยู่บ้าง
“คุณชาย ถึงแม้ว่าสมาคมนักฝึกสัตว์อสูรจะบอกว่าจะมอบความช่วยเหลือบางอย่างให้ได้ แต่ก็มิอาจเติมเต็มความต้องการของพวกเราได้หรอก ถ้าหากไปให้พวกเขาช่วย เกรงว่าคงต้องเสียค่าใช้จ่ายไม่น้อยเลยทีเดียว” ผู้จัดการคนหนึ่งพูด
“พวกเราต้องการแค่ให้พวกเขาจัดหาตามจำนวนเป้าหมายที่ต้องการในตอนนี้ก็พอแล้ว ส่วนการจัดหาในภายหน้า พวกเราต้องพึ่งพาตนเอง” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“พึ่งพาตนเองอย่างนั้นหรือ”
“คุณชาย ไม่มีนักฝึกสัตว์อสูรอะไรอยู่เลย แล้วจะพึ่งพาตนเองได้อย่างไรเล่า”
“ใครบอกว่าไม่มีนักฝึกสัตว์อสูรกันล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“พวกเราล้วนฝึกสัตว์อสูรไม่เป็นกันทั้งนั้น หรือว่า…”
ทุกคนพากันส่งสายตาคาดเดามองไปที่ร่างของเธอ เธอจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว ข้าเป็นนักฝึกสัตว์อสูร ดังนั้นระยะเวลาต่อจากนี้พวกท่านรับผิดชอบหาคนไปจับสัตว์อสูรวิเศษมา แล้วข้าจะฝึกพวกมันเอง”
“คุณชายเป็นนักฝึกสัตว์อสูรหรือขอรับ!”
ทุกคนมองเธออย่างตกตะลึง คล้ายกับกำลังประเมินความเป็นจริงในเรื่องนี้
“คุณชาย ท่านมิใช่นักหลอมยาหรอกหรือ” มีคนถามขึ้น
“ใค
