ี้ต่อให้ข้าไม่จับตัวเจ้ากลับไป วันหน้าก็ต้องมีคนอื่นมาจับตัวเจ้าไปอยู่ดี พวกเจ้ากลับไปกับพวกเราเสียดีกว่า พวกเราจะยอมไว้ชีวิตพวกเจ้า ถ้าหากเป็นคนอื่นมา ก็ไม่แน่ว่าพวกคนที่อยู่ข้างล่างเหล่านั้นจะรอดชีวิตไปได้หรอกนะ!”
ซือหม่าเลี่ยมองพวกซือหม่าโยวหมิงที่ยังคงหมดสติอยู่ปราดหนึ่ง นัยน์ตาฉายแววดิ้นรน
เดิมทีเขาคิดว่าต่อให้ต้องระเบิดตัวเองก็ต้องทำให้พวกเขาจากไปให้ได้ แต่คิดไม่ถึงว่าพลังยุทธ์ของซือหม่าหลินจะรุดหน้าไปกว่าเขามากเหลือเกิน ทั้งยังรู้เคล็ดวิชาห้วงมิติด้วย ดังนั้นการระเบิดตนเองจึงไม่มีประโยชน์อื่นใดนอกจากการเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ เท่านั้น
หลบหนีมาหลายปีถึงเพียงนี้ เขาก็ควรกลับไปทวงความยุติธรรมคืนให้บิดาของตัวเองได้แล้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วตัวเองจะทำได้หรือไม่ แต่การหลบหนีอยู่ที่นี่ไปตลอดก็จะเป็นการขัดขวางการพัฒนาของพวกพี่น้องซือหม่าโยวหมิงได้
“เอาละ ข้ากลับไปกับพวกเจ้าก็แล้วกัน…”
“ท่านปู่! ! !” ซือหม่าโยวเย่ว์เบิกตาโพลงมองดูซือหม่าเลี่ย ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะยอมกลับไปเช่นนี้ได้
