หกนิ้วจึงทะยานเข้าไปหมายจะขบกัดเขา แต่ยังไปไม่ทันถึงตัวเขาก็ถูกพลังวิญญาณสายหนึ่งโจมตี
เมื่อเห็นหนูปีศาจหกนิ้ว เจ้าคำรามน้อยก็คึกคักขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มันคำรามเสียงดังขึ้นมาโดยไม่มีคำสั่งจากซือหม่าโยวเย่ว์ คลื่นเสียงทำให้หนูปีศาจหกนิ้วตระหนกจนวิ่งพล่านอยู่บนพื้น ไม่หยุดนิ่งเลยแม้แต่ครู่เดียว
“พรึ่บ…”
ขณะที่หนูปีศาจหกนิ้วหอบหายใจ ซือหม่าข่ายก็กระอักโลหิตสีดำออกมาคำหนึ่ง หลังจากนั้นจึงหมดสติล้มลงไป
ยอดฝีมือระดับราชันวิญญาณคนหนึ่งถูกจัดการไปเช่นนี้ การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ผู้คนในที่นั้นปากอ้าตาค้างกันอยู่บ้าง
ซือหม่าหลินมองพื้นดินปราดหนึ่งก็เห็นว่าซือหม่าข่ายยังมีลมหายใจอยู่ ทว่ามิได้สนใจเขาอีก หากแต่เบนสายตาไปมองซือหม่าโยวเย่ว์แทน
“เลี่ย ตอนนี้เจ้าจะว่าอย่างไรเล่า”
“พี่เลี่ย ท่านกลับไปกับพวกเราดีกว่า ถ้าหากพวกเขากล้าคิดสังหารท่านโดยไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดีจริงๆ ข้าก็จะสละชีวิตมาปกป้องความสงบสุขของท่านเอง” ซือหม่าชิงพูด
“ข้า…”
“ท่านปู่” ซือหม่าโยวเย่ว์มองซือหม่าเลี่ย เธอไม่อยากให้ซือหม่าเลี่ยเอ่ยวาจาที่เหลือออกมาเลยจริงๆ
ความประทับใจที่ตระกูลซือหม่ามอบให้กับเธอนั้นเลวร้ายเหลือเกิน ถ้าหากกลับไปเช่นนี้ เธอก็เป็นกังวลว่าพวกเขาจะต้องจบชีวิตกันหมด
ซือหม่าหลินมองท่านอาจารย์ใหญ่อาวุโสที่สังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ก็เห็นแวววิตกกังวลในดวงตาของเขา จึงเอ่ยว่า “เลี่ย ในเมื่อรู้แล้วว่าเจ้าอยู่ที่นี่ วันน
