ัน! อัปลักษณ์ยิ่งนัก!” ซือหม่าโยวหลานเห็นหนูตัวสีดำสนิทขนาดพอๆ กันกับกระต่าย อีกทั้งบนร่างยังมีน้ำสีดำไหลหยดออกมาอีกด้วย จึงร้องอุทานออกมาในทันใด
ซือหม่าหลินและซือหม่าชิงมองออกในทันทีว่านี่คือสิ่งมีชีวิตภพมาร เมื่อเห็นหนูหกนิ้วอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะ ซือหม่าชิงจึงร้องตะโกนว่า “หนูปีศาจหกนิ้ว!”
สีหน้าของคนตระกูลซือหม่ากลายเป็นไม่น่าดูขึ้นมา เมื่อครู่พวกเขายังพูดด้วยความเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่าตระกูลซือหม่าย่อมไม่มีทางเป็นพวกเดียวกันกับสิ่งมีชีวิตภพมารแน่นอน ตอนนี้หลักฐานเผยต่อหน้าทุกคนอย่างชัดแจ้ง เหมือนกับตบหน้าพวกเขาฉาดใหญ่เลยทีเดียว
“หนูปีศาจหกนิ้ว…ท่านอาสาม ท่านมีของพรรค์นี้ได้อย่างไรกัน!” ซือหม่าโยวหลานตะลึงงันไปเสียแล้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“จิ๊ดๆ”
ดูเหมือนว่าหนูปีศาจหกนิ้วจะถูกเสียงของเจ้าคำรามน้อยทำร้ายไม่เบาเช่นเดียวกัน หลังจากออกมาแล้วมันก็วิ่งพล่านอยู่บนพื้นมาตลอด
เห็นแววตาของซือหม่าโยวเย่ว์เต็มไปด้วยแววอาฆาต
“ซือหม่าข่าย เจ้ามีสัตว์อสูรปีศาจได้อย่างไรกัน!” ซือหม่าชิงตะคอก
“ใช่แล้ว พี่สามท่านมีสัตว์อสูรปีศาจได้อย่างไร” แม้กระทั่งซือหม่าเค่อก็ยังประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง
“จิ๊ดๆ”
ดวงตาของหนูปีศาจหกนิ้วที่เปล่งประกายออกมาราวกับโคมไฟมองดูผู้คนโดยรอบ แววดุร้ายนั้นแสดงธาตุแท้ของสัตว์อสูรปีศาจออกมาอย่างชัดเจน
“จิ๊ดๆ”
เมื่อเห็นซือหม่าเค่อที่อยู่ข้างกายซือหม่าข่าย หนูปีศาจ
