โฮก…”
ถึงแม้ว่าเสียงของเจ้าคำรามน้อยจะดังสนั่น แต่กลับไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อมนุษย์เลย มีเพียงแค่ซือหม่าข่ายที่กุมศีรษะด้วยสีหน้าเจ็บปวด
“ท่านอาสาม ท่านเป็นอะไรไปน่ะ” ซือหม่าโยวหลานเห็นซือหม่าข่ายกุมศีรษะจึงเอ่ยถามขึ้น
เสียงร้องของซือหม่าโยวหลานดึงดูดความสนใจของทุกคนไปจนหมด
“พี่สาม ท่านเป็นอะไรไปน่ะ” ซือหม่าเค่อถาม
ซือหม่าชิงมองซือหม่าข่ายพลางถามด้วยเสียงเฉียบขาดว่า “ซือหม่าข่าย เจ้าเป็นอะไรไป!”
ซือหม่าข่ายมือหนึ่งกุมศีรษะ อีกมือชี้ซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “เจ้าทำอะไรกับข้าน่ะ!”
ซือหม่าโยวเย่ว์ตบศีรษะเจ้าคำรามน้อยเบาๆ เจ้าคำรามน้อยก็คำรามอีกครั้งหนึ่ง ความเจ็บปวดของซือหม่าข่ายทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้นจนมิอาจเหินทะยานได้อีกต่อไป ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่พื้นดินในทันใด
ซือหม่าเค่อร่อนลงไปแล้วรับตัวซือหม่าข่ายเอาไว้ก่อนที่เขาจะหล่นกระแทกพื้น
“เจ้าทำอะไรกับท่านอาสามของข้าน่ะ”
ซือหม่าโยวหลานพูดพลางจะพุ่งเข้าไปโจมตีซือหม่าโยวเย่ว์ แต่ถูกสายตาของซือหม่าหลินตรึงเอาไว้ที่เดิม
ซือหม่าหลินหันมามองเจ้าคำรามน้อยแล้วพูดว่า “นี่มันเรื่องอันใดกัน”
“อีกครั้งหนึ่งท่านก็จะรู้แล้วล่ะว่าเพราะอะไร” พอซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบ เจ้าคำรามน้อยก็ประสานรับโดยการคำรามอีกครั้งหนึ่ง
“อ๊ากกกก…”
ซือหม่าข่ายที่อยู่บนพื้นส่งเสียงตะโกนดังลั่น หนูปีศาจหกนิ้วตนหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากร่างของเขา ทำให้ผู้คนโดยรอบตกตะลึง
“นี่มันสิ่งใดก
