หจนสีหน้าแดงก่ำ ไม่พอใจที่ซือหม่าโยวเย่ว์มากล่าวหาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“โยวเย่ว์ เจ้าลงไปเสีย” ซือหม่าเลี่ยเห็นสีหน้าของซือหม่าหลินไม่น่าดูมากขึ้นเรื่อยๆ จึงเอ่ยวาจา
“อ้างอิงจากสิ่งที่เจ้าพูด จะบอกว่าข่ายมีหนูปีศาจหกนิ้วอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าหลินมองซือหม่าโยวเย่ว์ กลิ่นอายของผู้ที่เหนือกว่าทำให้ผู้คนที่อยู่เบื้องล่างหายใจไม่ออกกันอยู่บ้าง
แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี้เธอเห็นกลิ่นอายที่หมัวซาแผ่ออกมาจนเคยชินแล้ว จึงมิได้มีปฏิกิริยาตอบสนองมากมายนัก เธอพูดเสียงเยียบเย็นว่า “ต่อให้ท่านคิดอยากจะใช้กำลังมาบีบบังคับพวกเราก็มิอาจเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ได้หรอก”
“ข่าย” ซือหม่าหลินมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วตะโกนเรียกคนด้านหลัง
“พี่ใหญ่ ข้าจะมีสิ่งมีชีวิตภพมารได้อย่างไรกันเล่า หนูปีศาจหกนิ้วหน้าตาเป็นเช่นไรข้ายังไม่รู้เลย” ซือหม่าข่ายคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะแฉเรื่องนี้ออกมา ตอนนี้จึงได้แต่พูดปดเท่านั้น
“ได้ยินแล้วใช่หรือไม่” ซือหม่าโยวหลานมองซือหม่าโยวเย่ว์ “พวกเราตระกูลซือหม่าเป็นตระกูลใหญ่แห่งดินแดนอี้หลิน แล้วจะไปทำเรื่องเช่นการเป็นพรรคพวกเดียวกับสัตว์ปีศาจเหมือนที่เจ้าว่าได้อย่างไรเล่า”
ถึงแม้ว่าซือหม่าหลินและซือหม่าชิงจะมิได้พูดจา แต่สีหน้าล้วนแฝงไปด้วยความหมายอย่างหนึ่ง
ซือหม่าโยวเย่ว์หัวเราะเสียงเย็นแล้วตบหลังเจ้าคำรามน้อยเบาๆ เจ้าคำรามน้อยเข้าใจในทันทีจึงรีบกระแอมก่อนส่งเสียงคำรามดังลั่น
“
