ยท่านเมื่อคราวก่อนหรือ ท่านต้องระวังเขาด้วยนะ…อ๊ะ…” ซือหม่าโยวเล่อนึกถึงว่าคราวก่อนซือหม่าเลี่ยก็ถูกคนผู้นี้ทำร้ายเช่นกัน รู้ว่าเขามีสัตว์เลี้ยงมารอยู่กับตัว จึงส่งเสียงเตือนออกมาด้วยสัญชาตญาณ แต่ยังเอ่ยวาจาไม่ทันจบก็ถูกพลังที่ซือหม่าข่ายปล่อยออกมาทำเอาชะงักไป
“หนวกหูนัก!” ซือหม่าข่ายกังวลว่าเขาจะเอ่ยวาจาที่เหลือออกมาจึงทำให้เขาหมดสติไป เมื่อเห็นพวกซือหม่าโยวหมิง จึงทำให้พวกเขาหมดสติไปด้วยเช่นกัน
“คุณชาย!” พ่อบ้านคิดไม่ถึงว่าพลังยุทธ์ระดับราชันวิญญาณจะร้ายกาจถึงเพียงนี้จนทำให้คนหมดสติไปเช่นนี้ได้ เขาจึงรีบวิ่งเข้ามาตรวจดูอาการของพวกเขา เมื่อรู้ว่าพวกเขาเพียงแค่หมดสติไปเท่านั้นจึงผ่อนลมหายใจออกมาแล้วพาเหล่าทหารยามไปคอยอารักขาพวกเขา
“เข้ามาสิ…”
ซือหม่าเลี่ยเห็นซือหม่าข่ายทำให้หลานของตนหมดสติจึงโจมตีเข้าใส่เขา…
ภายในมณีวิญญาณ หลังผ่านการพักผ่อนมาหนึ่งวัน ปราณวิญญาณของซือหม่าโยวเย่ว์ก็ฟื้นฟูขึ้นมาจนเกือบสมบูรณ์แล้ว ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเธอจึงรู้สึกว่าตนเองกระสับกระส่ายอยู่ตลอด เพื่อมิให้วิตกกังวลมากจนเกินไป เธอจึงปล่อยวางการบำเพ็ญแล้วออกมาจากมณีวิญญาณ วางแผนจะมอบยาวิเศษร้อยโคจรให้กับพวกเจ้าอ้วนชวีและคนอื่นๆ ก่อน
ภายในห้องของตน เธอหยิบเอาขวดหยกจำนวนหนึ่งออกมาแล้วแบ่งยาวิเศษใส่ลงไปขวดละสองเม็ด พอถึงเวลาก็ให้คนละขวด เพื่อความสะดวกตอนมอบให้
พอแบ่งยาวิเศษเสร็จก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“โยวเย
