ื่อนซือหม่าเลี่ย
“เหลวไหล!” ซือหม่าเลี่ยตวาดในทันใด “ถ้าหากคนทางนั้นมากันจริงๆ อาศัยพลังเช่นเจ้าจะต้านทานไหวอย่างนั้นหรือ อีกฝ่ายกวาดสายตาทีเดียวก็ทำให้เจ้าขยับเขยื้อนมิได้แล้ว แล้วเจ้าจะเอาอะไรมาต่อต้านพวกเขากันเล่า ชีวิตอย่างนั้นหรือ”
“แต่ก็ไม่แน่ว่าพวกเขาจะมานี่นา…” ซือหม่าโยวเล่อก้มหน้าพลางเอ่ยเสียงเบา
“ท่านปู่ มิสู้ท่านจากไปพร้อมกับพวกเราเลยดีกว่า” ซือหม่าโยวหรานพูด
“ข้าเป็นถึงแม่ทัพแห่งอาณาจักร แล้วจะจากไปพร้อมกับพวกเจ้าได้อย่างไร” ซือหม่าเลี่ยส่ายศีรษะ “พวกเจ้าจงจำเอาไว้ให้ดี ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้นก็ห้ามกลับมาเป็นอันขาด การรักษาชีวิตเอาไว้ต่างหากเล่าจึงจะสำคัญที่สุด เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้วขอรับท่านปู่”
“เอาละ จัดเตรียมข้าวของเอาไว้ให้พวกเจ้าเรียบร้อยหมดแล้ว หยิบแหวนเก็บวัตถุไปกันคนละวงแล้วไปเสีย” ซือหม่าเลี่ยพูดก่อนจะหยิบเอาแหวนเก็บวัตถุออกมาสี่วง
ทั้งสี่คนก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วรับแหวนเก็บวัตถุมาก่อนจะหยดโลหิตลงไป
ซือหม่าเลี่ยนำทั้งสี่คนออกมา เพิ่งเดินไปถึงลานบ้าน เขาก็สะดุ้งในทันใด แล้วมองท้องฟ้าอย่างระแวดระวัง
“มาแล้ว!”
ซือหม่าเลี่ยเพิ่งเอ่ยวาจาออกไป พลังกดดันขุมหนึ่งจากนอกเมืองก็กดดันเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“พวกเจ้ารีบไปเร็วเข้าสิ!” ซือหม่าเลี่ยผลักซือหม่าโยวหมิงที่อยู่ข้างตัวพลางเอ่ยเร่ง
“ฮ่าๆ คิดจะหนีก็สายไปแล้วล่ะ!” น้ำเสียงวางอำนาจลอยเข้ามา ทำให้ทั่วทั้งเมืองหลวงพร
