งไปยังเรือนพัก
“โยวเย่ว์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าอาจารย์เฟิงจากไปเพราะเหตุใด” เจ้าอ้วนชวีเดินมาข้างเธอพลางเอ่ยถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนเฟิงจือสิงจะจากไปได้บอกเอาไว้ว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับตำหนักผู้วิเศษ แต่รู้ดีว่าเรื่องนี้มีความสำคัญยิ่งนัก จึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ได้บอกเรื่องอะไรเฉพาะเจาะจงเลย บอกเพียงแค่ว่าเกิดเรื่องขึ้นในตระกูล จึงเรียกตัวเขากลับไปโดยด่วน”
“เช่นนั้นเขาจะกลับมาอีกหรือไม่” เว่ยจือฉีถาม
“คงจะไม่แล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่อาจารย์พ่อบอกว่าหากภายหน้าไปที่ดินแดนโบราณก็ไปหาเขาได้”
เมื่อได้ยินชื่อดินแดนโบราณ ร่างกายของเป่ยกงถังก็แข็งเกร็ง ถึงแม้ว่าจะไม่เด่นชัด แต่ก็มิอาจเล็ดลอดสายตาของพวกซือหม่าโยวเย่ว์ไปได้
“ดินแดนโบราณหรือ” เจ้าอ้วนชวีมองซือหม่าโยวเย่ว์ “ที่นี่มิใช่ดินแดนอี้หลินหรือ หรือว่าอาจารย์เฟิงไม่ใช่คนที่นี่”
“ก็ไม่ใช่น่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ที่นี่คือดินแดนอี้หลิน สูงขึ้นไปอีกระดับหนึ่งคือดินแดนโบราณ ว่ากันว่าสภาพแวดล้อมของดินแดนแห่งนั้นดีกว่าของพวกเราที่นี่มากมายนัก ระดับขั้นก็สูงกว่ามากด้วย อาจารย์พ่อกำชับข้าเอาไว้ว่าหากยังไปไม่ถึงระดับเทพ ก็อย่าได้ไปที่ดินแดนโบราณเป็นอันขาด”
“ระดับเทพหรือ!” เจ้าอ้วนชวีและเว่ยจือฉีพากันตกอกตกใจจนดวงตาเบิกโพลง
“อืม เหนือระดับจ้าววิญญาณขึ้นไปก็คือระดับเทพ หากสำเร็จเป็นระดับเทพจึงจะไปที่ดินแดนโบราณได้” ซือหม
