รงอาน ถ้าหากวันนี้เจ้าตามออกไป ข้ากับเจ้าขาดกัน!”
มู่หรงอานหันหน้ามามองน่าหลานหลานปราดหนึ่ง หลังจากนั้นจึงวิ่งออกไปโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
น่าหลานหลานคิดไม่ถึงว่ามู่หรงอานจะวิ่งออกไปโดยไม่หยุดคิดเลยด้วยซ้ำจึงตกตะลึงไป ทันใดนั้นก็หัวเราะอย่างวิปลาสขึ้นมา
“มู่หรงอาน เจ้าช่างใจร้ายนัก! ข้าจะทำให้เจ้าสำนึกเสียใจแน่นอน! พวกเราไปกันเถิด!”
หญิงสาวที่มาพร้อมกับน่าหลานหลานจากไปพร้อมนางโดยไม่กล้าพูดอะไรเลยแม้แต่ประโยคเดียว
ในขณะที่ออกจากตำหนักใหญ่ น่าหลานหลานคล้ายจะนึกถึงต้นตอแห่งปัญหาขึ้นมาได้ จึงหันมาถลึงตาใส่ซือหม่าโยวเย่ว์ปราดหนึ่ง ความชิงชังในแววตาเข้มข้นเสียจนดูเหมือนจะกลั่นออกมาเป็นน้ำได้
ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มให้น่าหลานหลานด้วยท่าทีว่าอันที่จริงแล้วข้าทำเพื่อประโยชน์ของเจ้า ทำเอานางสะบัดหน้าจากไปอย่างโมโห
ตัวเอกจากไปกันหมดแล้ว เจ้าอ้วนชวีจึงโบกไม้โบกมือให้ทุกคนพลางเอ่ยว่า “เอาละๆ ละครสนุกจบแล้วนะ พวกเรากินดื่มกันตามสบายได้เลย”
วั่นไป่ชวนออกไปครู่หนึ่ง ตอนที่กลับมาก็พบว่าบรรยากาศแปลกประหลาดอยู่บ้างจึงเรียกนางในมาถามดู ถึงได้รู้ว่าเมื่อครู่เกิดเรื่องราวใหญ่โตถึงเพียงนี้
เขามองดูคนทั้งสองที่ดื่มสุรากันอยู่ตามลำพังที่มุมหนึ่งของตำหนักใหญ่ เขายังไม่เชื่อว่าพวกเขาไม่มีเจตนา แต่ตอนนี้ซือหม่าโยวเย่ว์เป็นนักหลอมยา แม้กระทั่งเขาก็ยังมิอาจไปไถ่ถามอีกฝ่ายตามอำเภอใจได้ สุดท้ายจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วป
