่วมสมาคมนักหลอมยาหรือไม่ แต่ในเมื่อมีสายตามากมายจับจ้องเช่นนี้ ข้าคงมิอาจยอมถูกตราหน้าว่าเป็นคนใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่นได้ สือมั่วลี่ หวังว่าเจ้าจะไม่นึกเสียใจภายหลังนะ!”
พูดจบเธอก็หยิบหินเสียงออกมาแล้วใส่พลังวิญญาณเข้าไปในนั้น ลวดลายบนหินเสียงเริ่มโคจร เสียงสนทนาตอนหนึ่งดังออกมา ซึ่งก็คือเสียงสนทนาระหว่างมู่หรงอานและน่าหลานหลานที่ริมทะเลสาบนั่นเอง!
เมื่อได้ยินเสียงสนทนานี้ ผู้คนในที่นั้นต่างตะลึงงันกันไปหมด ในตอนแรกสือมั่วลี่ยังไม่กล้าเชื่อ ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นเดือดดาล นางหันไปมองมู่หรงอานผู้มีสีหน้าแข็งค้าง แล้วฟาดฝ่ามือลงไปฉาดหนึ่ง
“แสดงละครอย่างนั้นหรือ เจ้าช่างเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง! เศษสวะชั้นต่ำ!”
