้วพูดว่า “รสชาติย่ำแย่กว่าผลที่เจ้าให้ข้ากินมากนัก”
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า ผลไม้ทิพย์นี้แย่กว่าผลไม้ทิพย์ภายในมณีวิญญาณมากมายจริงๆ ปราณวิญญาณแตกต่างกัน รสชาติที่ได้รับก็แตกต่างกันไปด้วย
หลังจากที่เธอค้นพบผลไม้ทิพย์แล้วก็ส่งไปให้พวกซือหม่าเลี่ยอยู่เป็นประจำ ในตอนแรกพวกเขารู้สึกประหลาดใจที่ซือหม่าโยวเย่ว์มีผลไม้ทิพย์มากมายถึงเพียงนี้ แต่พวกเขาล้วนรู้ดีว่าซือหม่าโยวเย่ว์นั้นมิใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลซือหม่า ดังนั้นถึงแม้จะรู้ว่าเธอเก็บซ่อนความลับเอาไว้ก็มิได้ไปสืบเสาะ เพียงแค่เก็บของที่เธอให้พวกเขาเอาไว้เท่านั้น
“โอ้ คืนนี้มีละครสนุกให้ดูแล้วสิ” ซือหม่าโยวเล่อส่งเสียงพูดในทันใด
ซือหม่าโยวเย่ว์เหลือบสายตาขึ้นมองไปตามสายตาของเขา เมื่อเห็นผู้มาแล้วจึงเลิกคิ้วขึ้น
น่าหลานหลานมาแล้ว คราวนี้มีละครสนุกให้ดูแล้วจริงๆ เสียด้วย!
น่าหลานเหอนำตัวน่าหลานหลานกับคนหนุ่มอีกสองคนเข้ามาพร้อมกัน แขนเสื้ออันว่างเปล่าขยับไหวตามการก้าวเดินของเขา
ดูเหมือนว่าคราวก่อนก็คงจะทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้เขาอยู่เหมือนกัน!
ตอนที่น่าหลานหลานเดินเข้าสู่ตำหนักใหญ่พร้อมกับบิดาก็เห็นเงาร่างของมู่หรงอาน ขณะนั้นเขากำลังกระซิบกระซาบอยู่กับสือมั่วลี่ ศีรษะของทั้งสองอยู่ใกล้ชิดกันเป็นอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร แต่สือมั่วลี่แย้มยิ้มอย่างเบิกบานใจยิ่งนัก
มือของน่าหลานหลานที่ปล่อยไว้ข้างตัวกำหมัดแน่น ถึงนางจะบอกว่าตนได้รับบาด
