้นจึงจะแลกยาวิเศษมาจากกำมือของบิดาเจ้าได้ ถ้าหากไม่ได้ผล ปรมาจารย์ศิลาก็คงมีแต่ชื่อเสียงจอมปลอมแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าสือมั่วลี่แข็งค้างไป น่าหลานหลานหาว่าบิดาของตนขูดรีดทรัพย์ท่ามกลางธารกำนัลอย่างนั้นหรือ! นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางเอ่ยว่า “หายดีแล้วก็ดี! ก่อนหน้านี้ข้ายังพูดกับมู่หรงอยู่เลยว่าให้ไปเยี่ยมเจ้าด้วยกัน ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้พวกเจ้าก็เคยเป็นเพื่อนสนิทกันมาก่อน การเอาใจใส่กันก็เป็นสิ่งสมควรทำอยู่แล้ว แต่มู่หรงเพิ่งจะกราบท่านพ่อข้าเป็นอาจารย์ อีกทั้งพวกเรายังอยู่ระหว่างการจัดเตรียมงานแต่งอีกด้วย จึงยุ่งเสียจนมิอาจปลีกตัวไปได้เลยจริงๆ”
“พวกเจ้าจะแต่งงานกันแล้วอย่างนั้นหรือ” น่าหลานหลานมองมู่หรงอานพลางเอ่ยถาม
“ใช่ ใช่แล้ว” มู่หรงอานตอบอย่างอึกอัก
“ถึงตอนนั้นจะส่งเทียบเชิญไปให้ตระกูลน่าหลานด้วย คุณหนูน่าหลานต้องมาให้ได้เลยนะ” สือมั่วลี่พูดด้วยรอยยิ้ม
มือของน่าหลานหลานที่วางอยู่ใต้โต๊ะกุมกระโปรงแน่นแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเพียงเปลือกนอกว่า “คุณหนูสือคิดว่าพวกเจ้าจะแต่งงานกันได้จริงๆ น่ะหรือ”
“คุณหนูน่าหลานหมายความว่าอย่างไร” สีหน้าของสือมั่วลี่หม่นลง
“มิได้หมายความว่าอย่างไรหรอก สำหรับคนกะล่อนหน้าเนื้อใจเสือ ได้ใหม่ลืมเก่านั้น ในเมื่อคุณหนูสือชมชอบ เช่นนั้นก็ได้แต่ขอให้พวกเจ้าสเดินเคียงคู่กันไปได้จริงๆ แล้วกัน” น่าหลานหลานพูดจบแล้วเบือนหน้าหนีไป ไม่มองคนทั้งสองอีก
“เจ้า…เฮอะ!” สือมั่ว
