กเก้าอี้มาขยี้ใบหน้าชุนเจี้ยนพลางพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ชุนเจี้ยน เจ้าช่างแสนรู้เสียจริง ข้าจะไปปรึกษากับท่านปู่เดี๋ยวนี้แหละ”
พูดจบแล้วเธอก็รีบร้อนวิ่งออกไป ทิ้งชุนเจี้ยนเอาไว้ให้ยืนตกตะลึงอยู่
“คุณชาย… เขาไม่เหมือนก่อนหน้านี้เลยจริงๆ…”
สองวันให้หลังก็ถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษาครบหนึ่งร้อยห้าสิบชันษาของกษัตริย์แห่งอาณาจักรตงเฉิน ราชวงศ์จัดงานเลี้ยงฉลองใหญ่โตเชิญแขกเหรื่อมากมายเพื่อพระองค์ องค์ชายใหญ่และองค์ชายสามเป็นเจ้าภาพ เชิญขุมอำนาจชั้นหนึ่งทั่วราชอาณาจักรมาทั้งหมด จัดงานเลี้ยงใหญ่โตมโหฬารขึ้นที่พระราชวังหลวง
ซือหม่าเลี่ยเป็นแม่ทัพใหญ่ จึงต้องดูแลความปลอดภัยและความเป็นระเบียบเรียบร้อยภายในงานเลี้ยง ดังนั้นเขาจึงเข้าวังตั้งแต่เช้า พอพลบค่ำ ซือหม่าโยวเย่ว์จึงค่อยนั่งรถเทียมสัตว์อสูรไปยังพระราชวังกับพวกซือหม่าโยวหมิงทั้งสี่คน
รถเทียมสัตว์อสูรมาถึงประตูพระราชวังแล้วก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางทางเอาไว้
“ทำไมหรือ” ซือหม่าโยวหมิงเปิดประตูรถมาถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์มองไปตามประตู ทหารองครักษ์กลุ่มหนึ่งยืนขวางทางพวกเธอไว้อยู่ตรงหน้ารถเทียมสัตว์อสูร
“ที่แท้ก็เป็นคุณชายใหญ่นั่นเอง” ดูเหมือนว่าหัวหน้าทหารองครักษ์จะรู้จักซือหม่าโยวหมิง เขาประสานมือคำนับพลางพูดว่า “องค์ชายใหญ่ทรงมีบัญชา เพื่อแสดงความเคารพต่อฝ่าบาท คืนนี้ทุกคนห้ามนั่งรถเทียมสัตว์อสูรเข้าวัง ดังนั้นขอเชิญคุณชายใหญ่และคุณชายทุกท่านลงจากรถแล้วเ
