ดินเท้าเข้าวังนะขอรับ”
“คนอื่นๆ ก็ด้วยหรือ” ซือหม่าโยวฉีถาม
“ขอรับ ต้องจอดรถเทียมสัตว์อสูรเอาไว้รวมกันทางด้านโน้น” ผู้เป็นหัวหน้าชี้ไปยังพื้นที่ว่างด้านข้าง
ซือหม่าโยวเย่ว์มองออกไปจากหน้าต่างก็เห็นรถเทียมสัตว์อสูรจำนวนหนึ่งจอดอย่างเป็นระเบียบอยู่บนพื้นที่ว่างนั้น
ซือหม่าโยวหมิงมองปราดหนึ่งแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ลงไปกันเถิด”
“อื้ม”
ทั้งห้าคนลงจากรถ ทหารองครักษ์คนหนึ่งนำทางคนขับรถม้าไปยังที่จอดรถม้าข้างๆ
“ขอบพระคุณคุณชายทุกท่านที่ให้ความร่วมมือขอรับ” หัวหน้าประสานมือขอบคุณอีกครั้ง
“พวกเราเข้าไปกันเถิด” ซือหม่าโยวฉีตบบ่าซือหม่าโยวเย่ว์ที่กำลังมองประเมินสถานการณ์อยู่ เตือนให้เธอเดินไปพร้อมกับทุกคน อย่าเดินรั้งท้ายอยู่คนเดียว
ในขณะที่พวกเขากำลังจะเข้าสู่ประตูวังนั้นเอง รถเทียมสัตว์อสูรอีกสองคันก็ถูกขวางเอาไว้เช่นกัน
“อะไรนะ จะให้พวกเราเดินเข้าไปอย่างนั้นหรือ!”
น้ำเสียงตวาดแหลมอย่างฉับพลันดึงดูดความสนใจของผู้คนโดยรอบในทันใด แม้กระทั่งพวกซือหม่าโยวเย่ว์ก็ยังต้องหันมามอง
ซือหม่าโยวเล่อเห็นสัญลักษณ์บนรถเทียมสัตว์อสูรแล้วจึงเบ้ปากก่อนจะเอ่ยว่า “สมาคมนักหลอมยานี่ช่างหยิ่งยโสมากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ คงจะรู้สึกว่าตัวเองเลิศเลอมากเลยสินะ!”
“พวกเขายอดเยี่ยมจริงๆ นี่นา” ซือหม่าโยวหมิงถลึงตาใส่ซือหม่าโยวเล่อทีหนึ่งแล้วพูดว่า “คืนนี้เป็นวันคล้ายวันประสูติของฝ่าบาท พวกเราอย่าก่อเรื่องอันใ
