น่าหลานเหอนิ่งคิดชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า “ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด พวกเขาน่าจะหาตัวนักหลอมยาพบแล้วล่ะ”
“จะเป็นไปได้อย่างไร!” ผู้อาวุโสรองส่ายหน้าอย่างมั่นใจ “คนที่พวกเราส่งไปบอกว่านักหลอมยาทุกคนที่ติดต่อกับตระกูลซือหม่าล้วนไม่ประสบความสำเร็จกันทั้งสิ้น จู่ๆ พวกเขาจะมีนักหลอมยาเต็มใจมาเข้าร่วมตระกูลพวกเขาอย่างปุบปับได้อย่างไรกัน”
“ท่านประมุขตระกูล ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโสรองขอรับ” ผู้ดูแลร้านหนวดโค้งที่นั่งอยู่เบื้องล่างผู้หนึ่งเอ่ยปากพูด “จากข่าวที่แพร่สะพัดอยู่ข้างล่าง ตระกูลซือหม่ามียาวิเศษกว่าพันเม็ดโผล่มาอย่างปุบปับ นักหลอมยาคนไหนๆ ก็ไม่มีทางหยิบเอายาวิเศษมากมายถึงเพียงนี้ออกมาได้ในชั่วพริบตาหรอกขอรับ”
“กว่าพันเม็ดเลยหรือ” จำนวนนี้ทำเอาผู้อาวุโสใหญ่ที่สงบนิ่งมาโดยตลอดตกตะลึงอยู่บ้าง
“เจ้าแน่ใจหรือ”
“ข้าน้อยแน่ใจขอรับ แน่ใจว่ามีกว่าพันเม็ดเลยทีเดียว” บุรุษหนวดโค้งพูด “นอกจากนี้ราคายาวิเศษของพวกเราในตอนนี้ยังถูกตั้งเอาไว้ที่ราคาทุนแล้วด้วย แต่พวกเขายังตั้งราคาต่ำกว่าเราอีกนะขอรับ”
“เฮอะ ซือหม่าเลี่ยคิดจะดึงดูดลูกค้าเหล่านั้นด้วยวิธีเช่นนี้ ไม่สนใจต้นทุน เช่นนั้นพวกเขาก็คงทนไหวได้ไม่นานเท่าไหร่นักหรอก!” ผู้อาวุโสรองพูด
“ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน” ผู้อาวุโสใหญ่พูด “ฆ่านกเพื่อเก็บไข่ ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่แผนการในระยะยาวอยู่ดี”
“เช่นนั้นยาวิเศษของพวกเราจำเป็นจะต้องลดราคาด้วยหรือไม่ขอรับ” บุร
