ุษหนวดโค้งถาม
“ไม่ต้องหรอก” น่าหลานเหอพูด “พวกเขาทนได้ไม่นานหรอก พอพวกเขาขายยาวิเศษหมดแล้ว ลองดูสิว่าพวกเขาจะยังจะทำต่อไปได้อีกหรือไม่ นอกจากพวกเราจะให้การคารวะและมอบเครื่องยาแก่ปรมาจารย์เหอ ก็ทำให้เราเสียรายได้ไปมากพอแล้ว หากลดราคาอีกอาจส่งผลกระทบต่อการจัดหาในภายหน้าได้”
“ขอรับ ท่านประมุขตระกูล”
น่าหลานเหอลูบแขนเสื้อซ้ายอันว่างเปล่า สีหน้ามืดหม่นจนน่ากลัว ถึงแม้ว่าจะไม่มีหลักฐานตรงๆ แต่สัญชาตญาณของเขาบอกเขาว่า เรื่องที่เทือกเขาผู่สั่วย่อมมีความสัมพันธ์กับตระกูลซือหม่าอย่างแยกไม่ออก
“ท่านประมุขตระกูลขอรับ เดือนหน้าเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของฝ่าบาท ได้จัดเตรียมของขวัญเอาไว้เรียบร้อยแล้ว วันนี้เพิ่งมาถึงคลังสมบัติเลยขอรับ”
เปรียบเทียบกับเรื่องของตระกูลซือหม่าแล้ว วันเฉลิมพระชนมพรรษาของกษัตริย์ตงเฉินก็เป็นหนึ่งในเรื่องที่พวกเขาให้ความสำคัญในระยะนี้เช่นเดียวกัน
“ถึงแล้วหรือ เช่นนั้นพวกเราไปดูกันเถิด พวกเจ้ากลับไปสังเกตการณ์ดูสถานการณ์ทางนั้นต่อไปนะ” น่าหลานเหอพูดกับผู้ดูแลร้านที่อยู่เบื้องล่าง
“ขอรับ”
“ผู้อาวุโสทั้งสอง พวกเราไปดูของขวัญวันเฉลิมพระชนมพรรษากันดีกว่า…”
เรื่องที่ร้านค้าตระกูลซือหม่าจำหน่ายยาวิเศษราคาถูกแพร่สะพัดไปในหมู่ทหารรับจ้าง ทหารรับจ้างจำนวนไม่น้อยจึงวิ่งไปซื้อกันคนแล้วคนเล่า นอกจากนี้ยังซื้อมามากกว่าปกติสองเม็ดอย่างเต็มใจเพราะราคาที่ถูกแสนถูก เพียงไม่กี่วันยาวิเศษเหล
