น้อยกลับมาก่อนแล้วพวกเรากลับกันเลยก็ได้”
พูดจบเธอก็ส่งเสียงเรียกเจ้าคำรามน้อยในใจหลายครั้ง ก่อนจะบอกมันเรื่องที่จะไปจากที่นี่ ให้มันรีบกลับมาโดยเร็ว มิฉะนั้นจะทิ้งมันเอาไว้โดยไม่สนใจไยดี
“เย่ว์เย่ว์ใจอำมหิต!” เจ้าคำรามน้อยบ่นคำหนึ่ง หลังจากนั้นจึงพูดกับสัตว์อสูรวิเศษที่สนทนากันอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ ว่า “ข้าต้องไปแล้วล่ะ เฮ้อ เจ้าไม่ต้องคิดถึงข้าให้มากนักหรอกนะ”
พอพูดจบมันก็บินไปหาซือหม่าโยวเย่ว์ ทิ้งแม่ลิงสาวตัวนั้นเอาไว้ให้มองตามมันอย่างยากจะตัดใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์สัมผัสได้ถึงสถานการณ์ทางฝั่งเจ้าคำรามน้อย สีหน้าจึงคล้ำเข้ม
เจ้านี่ ไปจีบสาวอีกแล้ว ไม่ใช่สิ ไปล่อลวงสัตว์อสูรวิเศษอีกแล้ว!
“เย่ว์เย่ว์ ข้ากลับมาแล้ว!” พอเจ้าคำรามน้อยกลับมาถึง ก็พุ่งเข้าใส่อ้อมแขนของซือหม่าโยวเย่ว์
ซือหม่าโยวเย่ว์หิ้วคอเจ้าคำรามน้อยเอาไว้แล้วยกขึ้นมาตรงหน้าตนก่อนจะมองซ้ายมองขวา
“เย่ว์เย่ว์ เจ้ากำลังดูอะไรของเจ้าน่ะ” เจ้าคำรามน้อยถามพลางกะพริบดวงตากลมโต
“ข้ากำลังดูว่าเจ้าเป็นสัตว์มงคลจริงหรือไม่น่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
เจ้าคำรามน้อยเอียงศีรษะพลางพูดอย่างเย่อหยิ่งหาใดเปรียบว่า “เจ้าดูออกแล้วหรือยัง”
“ข้าเห็นเพียงแค่สัตว์อสูรสีรุ้งตนหนึ่งเท่านั้นเอง!” ซือหม่าโยวเย่ว์โยนเจ้าคำรามน้อยออกไปอย่างส่งๆ ก่อนจะนั่งลงบนหลังย่ากวงแล้วพูดว่า “พวกเราไปกันเถิด”
พอได้รับคำสั่ง ย่ากวงจึงเร่งฝีเท้าวิ่งออกไป เจ้าคำรามน้อย
