ทรงตัวกลางอากาศจนได้ เมื่อเห็นว่าพวกเขาไปก่อนแล้วจึงบ่นอย่างไม่พอใจว่า “เป็นสัตว์อสูรเทพโบราณที่หล่อเหลางามสง่าถึงเพียงนี้ ช่างเป็นสตรีที่ใจจืดใจดำเสียจริง! แต่สัตว์เพศหญิงอื่นๆ ล้วนไม่อาจต้านทานเสน่ห์ข้าได้ เหตุใดเย่ว์เย่ว์จึงได้หยาบคายเช่นนี้ทุกครั้งเลย หรือว่าชาติก่อนนางเป็นบุรุษ ไม่ถูกสิ ชาติก่อนไม่ใช่เย่ว์เย่ว์นี่นา เฮ้อ ปวดสมองเสียจริง…”
คิดคำตอบไม่ออก ทั้งยังเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์วิ่งไปไกลแล้ว มันจึงรีบติดตามไปในทันที มันร่อนลงบนหัวย่ากวงแล้วมองไปเบื้องหน้าด้วยท่าทีเช่นผู้บัญชาการ
ด้วยความเร็วของย่ากวง พวกเขาจึงกลับไปถึงเมืองเหยียนอย่างรวดเร็ว
ซือหม่าโยวเย่ว์แวะไปที่โรงเตี๊ยมก่อน เมื่อได้รู้ว่าพวกซือหม่าเลี่ยได้ออกเดินทางไปตั้งแต่เมื่อสิบกว่าวันก่อนแล้ว เธอจึงตรงไปยังสมาคมปรมาจารย์วิญญาณแล้วกลับไปยังเมืองหลวงผ่านค่ายกลนำส่ง
หนึ่งวันให้หลัง ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ไปถึงเมืองหลวง แล้วตรงกลับไปยังจวนแม่ทัพ
“คุณชายห้า ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที” เมื่อพ่อบ้านเห็นซือหม่าโยวเย่ว์จึงวิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้นยินดี
“แหะๆ ข้ากลับมาแล้ว ท่านปู่เล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามยิ้มๆ
“ท่านแม่ทัพอยู่ในโถงรับแขกขอรับ” พ่อบ้านพูด
“ข้าจะไปหาท่านปู่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบก็ออกเดินไป แต่กลับถูกพ่อบ้านรั้งตัวเอาไว้
“คุณชายห้า ท่านอย่าเพิ่งไปตอนนี้เลยขอรับ คนตระกูลน่าหลานนั่นมาที่นี่แล้ว” พ่อบ้านพูด
“คนของตระกูลน่า
