หลานมาอย่างนั้นหรือ น่าหลานเหอน่ะหรือ พวกเขามาทำไมกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
มิใช่ว่าเธอให้พวกเป่ยกงถังสร้างปัญหาให้กับพวกน่าหลานเหอแล้วหรอกหรือ เพราะเหตุใดตอนนี้จึงยังมีเวลาว่างมาหาเรื่องที่นี่ได้อีกเล่า
“มิใช่น่าหลานเหอหรอกขอรับ เป็นผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลน่าหลานต่างหากเล่า เขาบอกว่าอยากพบท่าน” พ่อบ้านพูด “แต่ท่านนายพลเห็นพวกเขาแล้วสีหน้ามิสู้ดีนัก กลัวแต่ว่าจะมิใช่เรื่องดี ท่านสั่งเอาไว้ว่าหากคุณชายกลับมา ห้ามมิให้ท่านไปที่โถงรับแขกเป็นอันขาดขอรับ”
“ผู้อาวุโสใหญ่หรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ค้นหาเกี่ยวกับผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลน่าหลานในความทรงจำอยู่ครู่หนึ่ง ว่ากันว่านอกจากท่านบรรพชนตระกูลน่าหลานแล้ว เขาเป็นผู้ที่มีพลังยุทธ์แข็งแกร่งที่สุด อีกเพียงนิดเดียวก็จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่บรรลุขั้นราชันวิญญาณได้แล้ว
เดิมทีซือหม่าโยวเย่ว์อยากจะไปพบหน้าผู้อาวุโสใหญ่ท่านนั้นที่โถงรับแขก แต่พ่อบ้านดึงตัวเธออย่างสุดชีวิตไม่ยอมปล่อย และเมื่อนึกถึงว่าซือหม่าเลี่ยย่อมต้องรับมือกับตาเฒ่าผู้หนึ่งได้แน่นอนอยู่แล้ว จึงยอมแพ้แล้วหันกลับไปยังเรือนพักของตนเอง
พ่อบ้านส่งสายตาให้ผู้คุ้มกันที่อยู่อีกฟากหนึ่ง เป็นสัญญาณว่าถ้าหากคนของตระกูลน่าหลานกลับไปแล้วให้บอกให้พวกเขารู้ด้วย หลังจากนั้นจึงจากไปพร้อมกับซือหม่าโยวเย่ว์
ซือหม่าโยวเย่ว์กลับไปถึงเรือนพักของตนเอง เห็นพ่อบ้านคอยเฝ้าเธอทุกฝีก้าวไม่เว้นห่าง จึงหัวเราะไม่ได้ร้อ
