จ้านายอยู่เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น
นอกเสียจากว่าแต่ไหนแต่ไรพวกเขาก็ไม่มีญาติคนอื่นๆ อยู่อีกแล้ว!
“ท่านปู่ หรือว่าญาติทางสายอื่นของพวกเราตายไปกันหมดแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
ซือหม่าเลี่ยส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ได้ตายหรอก แต่พวกเราถูกขับไล่ออกมาต่างหากเล่า”
“ถูกขับไล่ออกมาหรือ!”
“ถูกต้อง นอกจากนี้ยังถูกไล่ออกมายังสถานที่กักขังแห่งนี้อีกด้วย”
“สถานที่กักขังหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกว่าตนเองถูกซือหม่าเลี่ยทำให้สับสนเสียแล้ว สถานที่แห่งนี้คือสถานที่กักขัง แปลว่าพวกเขาอาศัยอยู่ภายในคุกแห่งหนึ่งอย่างนั้นหรือ
“ความจริงแล้วอาณาจักรตงเฉินคือชิ้นส่วนหนึ่งของดินแดนอี้หลิน เรื่องนี้เจ้าคงรู้อยู่แล้วกระมัง” ซือหม่าเลี่ยถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า เธอรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว
“ความจริงแล้วอาณาจักรตงเฉินแห่งนี้ก็คือสถานที่กักขังของดินแดนอี้หลิน” ซือหม่าเลี่ยพูด “คนที่อยู่ในอาณาจักรแห่งนี้ล้วนเป็นผู้ที่ถูกขับไล่มาที่นี่ทั้งสิ้น ตระกูลมนุษย์ทั้งหลายเหล่านั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นเพราะถูกขับไล่มาอยู่ที่นี่เป็นเวลายาวนานแล้ว ส่วนพวกเราเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานจึงยังไม่ได้ขยายครอบครัวน่ะ”
“ท่านปู่ เพราะเหตุใดจึงบอกว่าอาณาจักรตงเฉินเป็นสถานที่กักขังเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“เพราะทั้งสี่ภาคของอาณาจักรตงเฉินล้วนเป็นภูเขาสูงชัน นอกจากนี้ยังมีสัตว์อสูรวิเศษระดับสูงควบคุมอยู่ทั้งสิ้น สถานที่เหล่านั้
