กำลังฟื้นฟูวิญญาณอยู่ข้างต้นผลอสรพิษทองคำก็ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน นัยน์ตาฉายแววสงสัย
“ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง!” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเห็นไอดำบนแผ่นอกของซือหม่าเลี่ยแล้วสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง สีหน้าเคร่งเครียดหาใดเปรียบ
“โยวเย่ว์ นี่เจ้า…” ซือหม่าโยวหรานถามพลางมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างสงสัย
“นับว่ารู้ก็แล้วกัน ก่อนหน้านี้เคยเห็นในหนังสือน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เช่นนั้นเจ้าก็รู้แล้วสิว่าจะช่วยท่านปู่ได้อย่างไร ถ้าหากไม่ได้ พวกเราจะใช้ค่ายกลนำส่งกลับเมืองหลวงกันเดี๋ยวนี้เลย” ซือหม่าโยวเล่อพูด
“ไม่ทันแล้วล่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ส่ายหน้า “ใช้ค่ายกลนำส่งไปยังเมืองหลวงต้องใช้ระยะเวลาหนึ่งวัน ถ้าหากไอพิษในร่างกายท่านปู่ยังไม่ออกไปล่ะก็ ภายในครึ่งวันเขาก็คงจบชีวิต!”
“เจ้าว่าอะไรนะ!”
ทั้งซือหม่าโยวหรานและซือหม่าโยวเล่อถูกคำพูดนี้ทำให้ตะลึงค้าง ยังดีที่ซือหม่าโยวหรานได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็วแล้วคว้าหัวไหล่ซือหม่าโยวเย่ว์มาพลางเอ่ยว่า ”น้องห้า ในเมื่อเจ้ารู้ว่ามันคือสิ่งใด เช่นนั้นเจ้าถอนพิษมันออกได้หรือไม่”
……………………
