เห็นซือหม่าโยวเย่ว์แล้วต่างพากันประหลาดใจว่าเหตุใดเธอจึงอยู่ที่นี่ได้ แต่ซือหม่าโยวเย่ว์ผลักประตูตรงเข้าไปโดยไม่ให้เวลาแก่พวกเขาเลย
ซือหม่าโยวหรานและซือหม่าโยวเล่อรีบตามขึ้นไปติดๆ แล้วผ่านทหารยามทั้งหลายเข้าไปในห้อง
ห้องแห่งนี้คือห้องชุดที่ซือหม่าโยวเย่ว์เคยพักก่อนหน้านี้นั่นเอง เธอเข้าไปในห้อง มองแวบหนึ่งก็เห็นซือหม่าเลี่ยซึ่งนอนอยู่ในห้องนอน
“ท่านปู่ ”
เธอวิ่งเข้าไปก็เห็นสองตาของซือหม่าเลี่ยปิดสนิท หัวคิ้วขมวดขึ้นมา ริมฝีปากสั่นระริกอยู่ตลอดเวลาคล้ายกับว่ายากจะทนรับได้ บนใบหน้ามีกลิ่นอายดำทะมึนลอยวนเวียนคล้ายกับถูกพิษ
เธอรีบคว้ามือของซือหม่าเลี่ยมาเพื่อคลำชีพจร
เมื่อซือหม่าโยวหรานและซือหม่าโยวเล่อเห็นท่าทางของซือหม่าเลี่ยก็ตื่นตระหนกไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์กำลังคลำชีพจรก็ลืมเรื่องที่เธอไม่รู้วิชาแพทย์ไปครู่หนึ่งจึงหลุดปากถามไปว่า “โยวเย่ว์ ท่านปู่เป็นเช่นไรบ้าง”
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ตอบ หลังจับชีพจรเรียบร้อยจึงวางมือของซือหม่าเลี่ยลงแล้วพูดว่า “ภายในร่างกายของท่านปู่มีสารพิษกำลังกัดกร่อนอยู่ ทว่าไม่เหมือนกันกับพิษทั่วไปเลย”
ซือหม่าโยวเย่ว์สงสัยอยู่บ้าง เธอดูร่างของซือหม่าเลี่ยอยู่ครู่ใหญ่ ทันใดนั้นก็คว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้แล้วดึงออก เผยทรวงอกดำทะมึนของเขาออกมา
“นี่… นี่มันอะไรกัน” ซือหม่าโยวเล่อเห็นสิ่งที่อยู่บนแผ่นอกของซือหม่าเลี่ยแล้วจึงร้องออกมาอย่างตกใจ
ส่วนหมัวซาที่
