จะความรู้สึกไวจนเดาได้ในพริบตาเดียวเช่นนี้ เขาสะดุ้งคราหนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ใช่ขอรับ ท่านแม่ทัพได้รับบาดเจ็บ พวกเรากำลังเตรียมพาเขากลับไปหาปรมาจารย์ศิลาที่เมืองหลวงน่ะขอรับ”
“จะกลับไปหาเขาอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นท่านปู่ได้รับบาดเจ็บสาหัสเลยหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ตกใจ “เกิดอะไรขึ้นกับท่านปู่น่ะ”
“พวกเราก็ไม่ทราบเช่นกันขอรับ เมื่อวานตอนที่ท่านแม่ทัพออกไป มิได้ให้พวกเราติดตามไปด้วย หลังจากนั้นเช้าวันนี้ตอนกลับมาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้ว ตอนนี้หมดสติไปครึ่งวัน พวกเราได้ไปตามหมอยาประจำถิ่นมาดู พวกเขาล้วนมิอาจช่วยเหลืออะไรได้ จะหาตัวนักหลอมยามาก็ไร้ประโยชน์ ดังนั้นพวกเราจึงวางแผนกลับเมืองหลวงไปพบปรมาจารย์ศิลาน่ะขอรับ” เส่าหลิงเอ่ยตอบ
“เจ้าอย่าเพิ่งคืนห้องนะ ข้าจะไปดูท่านปู่สักหน่อยก่อน” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดจบแล้วจึงวิ่งขึ้นบันไดไป
“เส่าหลิง เจ้าให้ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมจัดห้องให้ทุกคนที” ซือหม่าโยวหรานพูดจบแล้วจึงวิ่งตามไป
ซือหม่าโยวเล่อวิ่งตามขึ้นไปอย่างร้อนรนโดยไม่พูดอะไร
เส่าหลิงไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดซือหม่าโยวเย่ว์จึงมิให้เขาคืนห้อง แต่ในเมื่อซือหม่าโยวเย่ว์ออกคำสั่งมาแล้วจึงหันไปพูดกับผู้ดูแลโรงเตี๊ยมว่า “เจ้าช่วยจัดการห้องให้ทุกคนที”
พูดจบแล้วเขาก็ตามขึ้นไปด้วย
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ต้องถามหาห้องของซือหม่าเลี่ยเลย พอขึ้นไปแล้วก็วิ่งตรงไปยังห้องที่มีทหารยามยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
“คุณชายห้า” เมื่อทหารยามมอง
