รวดเร็ว
เมื่อมาถึงนอกเมือง พวกเขาจึงเก็บตัวสัตว์อสูรวิเศษกลับเข้าไป หลังจากเข้าเมืองแล้วก็ไปยังโรงเตี๊ยมที่ซือหม่าเลี่ยพักแรมอยู่ซึ่งบังเอิญเป็นสถานที่ที่พวกซือหม่าโยวเย่ว์พักในตอนนั้นพอดี
ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมกำลังนั่งคำนวณบัญชีอยู่ที่โต๊ะยาว เมื่อได้ยินว่ามีคนเข้ามาจึงเงยหน้าขึ้นมองพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “โอ้ ขออภัยแขกทุกท่านจริงๆ ขอรับ โรงเตี๊ยมเล็กจ้อยของพวกเรามีคนเหมาเอาไว้แล้ว มิอาจเข้าพักได้ชั่วคราว พวกท่านลองไปดูที่อื่นกันก่อนดีไหมขอรับ”
“พวกเรามาหาคนน่ะ” ซือหม่าโยวหรานพูด
“มาหาคนหรือขอรับ แขกท่านนั้นมิได้บอกเอาไว้ว่าจะมีคนมาพบเขาเลยนี่นา!” ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมพูดอย่างสงสัย “ขออภัยทุกท่านด้วยนะขอรับ คนเหล่านั้นสั่งเอาไว้ว่าหากไม่มีคำสั่งจากพวกเขา พวกเราก็ห้ามไปรบกวนน่ะขอรับ”
ในขณะนั้นเอง ก็มีทหารยามคนหนึ่งเดินลงมาจากชั้นบนเมื่อเห็นพวกซือหม่าโยวหรานก็รีบเดินลงมาที่ข้างกายพวกเขาก่อนจะทำความเคารพแล้วพูดว่า “คุณชายสาม คุณชายสี่ คุณชายห้า ในที่สุดพวกท่านก็มาเสียที”
“เส่าหลิง ท่านปู่ล่ะ” ซือหม่าโยวหรานถาม
“นายท่านอยู่ข้างบนขอรับ พวกเรากำลังเตรียมตัวกลับเมืองหลวงกันอยู่ ข้าจึงลงมาคืนห้องน่ะขอรับ” เส่าหลิงเอ่ยตอบ
เส่าหลิงคือทหารยามที่ติดตามอยู่ข้างกายซือหม่าเลี่ย เมื่อเห็นเขามีสีหน้าผิดปกติซือหม่าโยวเย่ว์จึงถามว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับท่านปู่ใช่หรือไม่”
เส่าหลิงนึกไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์
