สามวันต่อมา ในที่สุดพวกเขาที่ขี่สัตว์อสูรวิเศษเป็นพาหนะออกมาจากอาณาเขตของเทือกเขาผู่สั่วได้สำเร็จ
สัตว์อสูรวิเศษพาพวกเขามุ่งหน้าไปยังเมืองเหยียนกันต่อ ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งอยู่บนหลังสัตว์อสูรวิเศษของซือหม่าโยวหราน เธอหันหน้ากลับไปมองทิวเขาอันสลับซับซ้อนภายใต้ท้องฟ้าสีครามด้วยความรู้สึกทอดถอนใจไม่น้อย
เป่ยกงถังผู้นั่งอยู่บนหลังสัตว์อสูรวิเศษของเว่ยจือฉี เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์หันไปมอง พวกเขาจึงหันไปมองด้วยเช่นกัน และเกิดความรู้สึกเช่นเดียวกันกับเธอ
ทุกคนต่างคิดไม่ถึงว่าการเคลื่อนไหวในครั้งนี้จะเกิดเรื่องราวขึ้นมากมายเช่นนี้ หลายครั้งที่เดินผ่านชายแดนระหว่างความเป็นความตาย ด้วยความช่วยเหลือซึ่งกันและกันทำให้พวกเขาที่แต่เดิมเป็นเพียงแค่ผู้ที่มาอยู่ด้วยกันเพราะข้อกำหนดของวิทยาลัย เกิดมิตรภาพจากการร่วมเป็นร่วมตายขึ้นมา จนกลายเป็นสหายร่วมกลุ่มกันอย่างแท้จริง!
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นพวกเป่ยกงถังหันหน้าไปมองเช่นกันจึงเบนสายตามามองพวกเขาแทน ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะหันกลับมามองเธอพอดี ทั้งสามคนประสานสายตากัน จึงยิ้มอย่างรู้ใจ
เมื่อสัมผัสถึงการโต้ตอบระหว่างพวกเขาก่อนหน้านี้ได้ โอวหยางเฟยกับเจ้าอ้วนชวีจึงมองมา ทุกคนล้วนเห็นรอยยิ้มในดวงตาซึ่งกันและกัน ความอบอุ่นสายหนึ่งหลั่งไหลเข้าไปในหัวใจของแต่ละคน ทำให้พวกเขาพบความอบอุ่นที่แตกต่างออกไปในกลุ่มเพื่อนนี้
สัตว์อสูรวิเศษพาคนทั้งกลุ่มไปถึงเมืองเหยียนอย่าง
