หวคราหนึ่ง นกสีครามตัวหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นภายในถ้ำ
“นี่คือ…ปักษาครามอย่างนั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นเมิ่งจีในร่างจำแลงจึงถามขึ้นอย่างประหลาดใจ
ปักษาครามเป็นเผ่าพันธุ์ปักษาเพลิง ท่านอาจารย์เคยบอกมาก่อนแล้วว่าดินแดนอี้หลินไม่มีปักษาเพลิง แต่เป่ยกงถังทำพันธสัญญากับปักษาครามตนหนึ่งได้ เช่นนั้นนางมิใช่คนของดินแดนแห่งนี้หรอกหรือ!
เป่ยกงถังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นความประหลาดใจที่ภายหลังกลายเป็นความเข้าใจในสายตาของซือหม่าโยวเย่ว์ นางรู้ว่าพอซือหม่าโยวเย่ว์ได้เห็นเมิ่งจีแล้วต้องรู้เรื่องราวบางอย่าง แต่เธอก็เชื่อว่าโยวเย่ว์ไม่มีทางพูดออกไปแน่
“เมิ่งจี เมิ่งจี” เป่ยกงถังเรียกอยู่หลายครั้ง เมิ่งจีจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ
“เจ้านาย” เสียงของเมิ่งจีสั่นเครืออยู่บ้าง ดูท่าทางนางจะได้รับบาดเจ็บไม่น้อย เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเป่ยกงถังไม่มีทางเรียกตนออกมาโดยไม่มีเหตุมีผล สองตาของมันก็เปล่งประกาย ”เจ้านาย ท่านเรียกข้าออกมา หรือว่า…”
เป่ยกงถังยิ้มพลางหยิบเอาผลอสรพิษทองคำออกมาแล้วยื่นส่งไปบริเวณปากของเมิ่งจีพลางเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ชิงผลอสรพิษทองคำนี่มาได้ พวกเราล้วนต้องขอบคุณนาง”
เมิ่งจีมองซือหม่าโยวเย่ว์ที่นอนอยู่บนเตียงพลางเอ่ยอย่างซาบซึ้งว่า “ขอบคุณท่านมาก”
ซือหม่าโยวเย่ว์โบกไม้โบกมือแล้วพูดว่า “เจ้านายของเจ้าได้รับปากจะแลกด้วยร่างกายไปแล้ว เจ้าไม่ต้องขอบคุณหรอก”
เมิ่งจีได้ฟังแล้วจึงมองเป่ยกงถังอย่างร้อนรนพลางเอ่ย
