ว่า ”เจ้านาย ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ถ้าหากสิ่งนี้ต้องแลกมาด้วยความสุขชั่วชีวิตของท่าน เมิ่งจีก็ไม่ต้องการมันหรอก!”
“พรืด…” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเมิ่งจี ซือหม่าโยวเย่ว์ก็หัวเราะออกมาในทันใด
“เมิ่งจี โยวเย่ว์ล้อเจ้าเล่นน่ะ” เป่ยกงถังพูดยิ้มๆ “นางเป็นสตรี จะให้ข้าแลกด้วยร่างกายได้อย่างไรกัน เอาละ หากปล่อยผลอสรพิษทองคำนี่ไว้ข้างนอกนานเกินไปอาจล่อสัตว์อสูรวิเศษเข้ามาได้ เจ้ารีบกินแล้วกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บเสียสิ”
“เจ้านาย นางเป็นสตรีจริงๆ หรือ” เมิ่งจียังมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างสงสัย เหตุใดมันจึงมองไม่ออกสักนิดเลยเล่าว่าซือหม่าโยวเย่ว์เป็นอิสตรี แม้กระทั่งกลิ่นก็ยังไม่เหมือนเลย
“เอาล่ะ เจ้ารีบกินแล้วกลับไปเสียเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “เจ้าไม่เพียงแต่จะได้รับบาดเจ็บทางกายเท่านั้น แม้กระทั่งวิญญาณก็ยังได้รับบาดเจ็บไม่เบาเลย ดังนั้นผ่านมาเนิ่นนานเพียงนี้จึงยังไม่หายเสียที ผลอสรพิษทองคำนี่นอกจากจะเพิ่มพูนพลังยุทธ์ของเจ้าได้แล้ว ยังซ่อมแซมวิญญาณของเจ้าได้ด้วย เจ้ายังไม่รีบกลับไปรักษาอาการบาดเจ็บอีกหรือ”
เมิ่งจีตกตะลึงไม่น้อย นางรู้ได้อย่างไรว่าวิญญาณของตนได้รับบาดเจ็บ เรื่องนี้แม้กระทั่งเป่ยกงถังก็ยังไม่รู้เลย
“วิญญาณได้รับบาดเจ็บอย่างนั้นหรือ มิน่าเล่าเนิ่นนานถึงเพียงนี้แล้วอาการบาดเจ็บของเจ้าจึงยังไม่ดีขึ้นเสียที” เป่ยกงถังพูด
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ขอตัวกลับก่อน” เมิ่งจีเห็นสายตาเต็
