็หมดคำพูดกับกระทะก้นแบนในมือเช่นกัน ตอนที่เข้ามาเห็นเจ้างูเหอฮวานนั่นกำลังจะฟาดหางลงบนร่างเป่ยกงถัง เธอจึงเรียกหลิงหลงออกมาโดยไม่ทันคิดใคร่ครวญ แต่เธอคิดไม่ถึงว่าหลิงหลงกำลังแปลงร่างเป็นกระทะก้นแบนอยู่โดยบังเอิญ แล้วถูกเธอหยิบออกมาพอดี
หยิบกระทะก้นแบนมาช่วยคน เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อนในอดีต และคงไม่มีใครทำในอนาคตแน่
สำหรับความรังเกียจต่อซือหม่าโยวเย่ว์นั้น หลิงหลงก็มีความแค้นอันไร้ที่สิ้นสุด เพราะภาพลักษณ์ของนางถูกซือหม่าโยวเย่ว์บดขยี้แหลกลาญไปหมดแล้ว
ทุกคนได้สติกลับคืนมาจากความตกตะลึงแล้วจึงค่อยนึกขึ้นมาได้ว่าตอนนี้ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร
“โยวเย่ว์ เจ้ารีบหนีเร็วเข้า นี่คืออาณาเขตของงูเหอฮวาน เพียงแค่สูดกลิ่นที่มันปล่อยออกมา บุรุษล้วนต้องสิ้นไร้เรี่ยวแรงไปทั้งร่าง!” เป่ยกงถังตะโกนอย่างกระวนกระวาย
ซือหม่าโยวเย่ว์มองงูเหอฮวานที่ถูกตนตีส่วนเจ็ดนิ้วจนได้รับบาดเจ็บนอนดิ้นอยู่บนพื้นปราดหนึ่ง ด้านหนึ่งคือเป่ยกงถังที่ได้รับบาดเจ็บ รวมทั้งพวกเว่ยจือฉีทั้งสามคนและย่ากวงที่ร่างกายไม่ได้รับบาดเจ็บแต่นอนปวกเปียกอยู่บนพื้น แล้วจึงเข้าใจว่าเพราะเหตุใดพวกเขาถึงติดอยู่กับงูเหอฮวานที่เพิ่งเลื่อนระดับเป็นสัตว์อสูรทิพย์ตนนี้
ซือหม่าโยวเย่ว์ก้มตัวลงไปอุ้มเป่ยกงถังขึ้นมา แล้วพยุงนางไปถึงข้างกายพวกเว่ยจือฉี ก่อนจะหยิบยาวิเศษขวดหนึ่งออกมามอบให้นางพลางเอ่ยว่า “ยังกินยาวิเศษเองได้อยู่หรือไม่”
เป่ยกงถั
