งพยักหน้าก่อนจะคว้ามือเธอเอาไว้พลางพูดว่า “โยวเย่ว์ เจ้ามิใช่สตรี อีกประเดี๋ยวอาจถูกพิษเข้าได้ เจ้าอาศัยจังหวะที่เจ้างูเหอฮวานนั่นยังไม่เข้ามารีบหนีไปเสียดีกว่า!”
“ใช่แล้ว โยวเย่ว์ เจ้ารีบหนีไปเร็วเข้าสิ!” เจ้าอ้วนชวีนอนนิ่งไม่อาจขยับเขยื้อนอยู่บนตัวย่ากวงพลางมองซือหม่าโยวเย่ว์แล้วพูดขึ้น
ถึงแม้ว่าเว่ยจือฉีและโอวหยางเฟยจะไม่ได้เอ่ยคำพูด แต่สายตาที่พวกเขามองเธอก็แสดงความหมายออกมาอย่างชัดเจนแล้ว
“นี่! เจ้ามนุษย์สมควรตาย ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!” งูเหอฮวานค่อยได้สติกลับคืนมา แล้วพ่นพิษงูเข้าใส่ซือหม่าโยวเย่ว์
ส่วนเจ็ดนิ้วเป็นบริเวณที่อ่อนแอที่สุดของพวกมันเผ่าพันธุ์งู เมื่อถูกเธอโจมตีอย่างรุนแรงทำให้มันต้องใช้เวลาสักพักจึงจะกลับสู่สภาวะปกติ
“โยวเย่ว์…” เป่ยกงถังผลักตัวซือหม่าโยวเย่ว์ให้เธอรีบหนีไป
ซือหม่าโยวเย่ว์ตบหลังมือนางเบาๆ พลางเอ่ยว่า “วางใจเถิด ของเหล่านั้นของมันใช้กับข้ามิได้หรอก”
พูดจบเธอก็หยิบกระทะก้นแบนอันน่าอายใบนั้นขึ้นมาแล้วยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ประจันหน้ากับงูเหอฮวาน
“แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยรู้ว่ามีงูอย่างเจ้าอยู่มาก่อนเลย สิ่งมีชีวิตเพศผู้ล้วนทำอะไรเจ้ามิได้ทั้งสิ้น ทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่มาได้จนถึงบัดนี้ วันนี้ข้าอยากกินน้ำแกงงูอยู่พอดี เจ้าก็สละตัวเองเสียหน่อยสิ!”
งูเหอฮวานหัวเราะเยียบเย็นเสียงหนึ่งกับคำยั่วยุของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วพูดว่า “ช่างเป็นเด็กที่โอหังนัก เจ้าอยู่ที่นี่มาเนิ่
