นนานถึงเพียงนี้แล้ว อีกประเดี๋ยวก็จะสูญเสียพละกำลังไปเหมือนกับเพศผู้พวกนั้นแหละ จนถึงตอนนี้ยังมีหน้ามาเกรี้ยวกราดเช่นนี้อยู่อีก!”
ซือหม่าโยวเย่ว์กุมกระทะก้นแบนในมือแน่นแล้วพูดว่า “ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ของของเจ้าไม่มีประโยชน์กับข้าหรอก มิฉะนั้นเหตุใดจนถึงตอนนี้ข้าจึงยังไม่สูญเสียพละกำลังไปอีกเล่า”
“เป็นไปไม่ได้!” งูเหอฮวานเชื่อมั่นในความสามารถของตนเป็นอย่างยิ่ง เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์มิได้เป็นสิ้นเรี่ยวแรงล้มลงไปก็เกิดความลังเลอยู่บ้าง
“มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าบอกตั้งแต่เมื่อใดเล่าว่าข้าเป็นบุรุษ”
พูดจบแล้วเธอก็อาศัยจังหวะที่มันกำลังตะลึงงันพุ่งตัวเข้าไป
ตอนนี้สัตว์อสูรทิพย์มิใช่สิ่งที่เธอจะสู้ตามลำพังคนเดียวได้ เธอต้องอาศัยจังหวะที่มันยังไม่ทันตั้งตัวโจมตีส่วนเจ็ดนิ้ว เช่นนี้จึงจะมีโอกาสชนะได้
งูเหอฮวานตอบสนองกลับมาอย่างรวดเร็ว มันตวัดหางแล้วโจมตีเข้าใส่ซือหม่าโยวเย่ว์
ซือหม่าโยวเย่ว์เบี่ยงร่างไปทางซ้ายอย่างรวดเร็ว หลบเลี่ยงการโจมตีอย่างชาญฉลาด ทั้งยังฉวยโอกาสเข้าใกล้อีกหลายก้าว ร่นระยะห่างระหว่างงูเหอฮวาน
พวกเจ้าอ้วนชวีต่างก็ตะลึงงันเพราะคำพูดประโยคสุดท้ายของซือหม่าโยวเย่ว์เช่นเดียวกัน พวกเขามองเธอที่ต่อสู้กับงูเหอฮวานอยู่อย่างงงงัน ในหัวยังมีคำพูดประโยคนั้นของเธอสะท้อนก้องอยู่
“ข้าบอกตั้งแต่เมื่อใดเล่าว่าข้าเป็นบุรุษ”
หากเขามิใช่บุรุษ จะบอก
