ยเขาก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่นัก ทั้งยังทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้อีก”
“ข้าคิดว่าลำพังแค่เขาคนเดียวมิอาจทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้หรอก เขากล้าทำเช่นนี้ได้ จะต้องมีสมาคมทหารรับจ้างคอยหนุนหลังเขาอยู่อย่างแน่นอน หรือบางทีอาจเป็นสมาคมเองนั่นแหละที่ชี้แนะให้เขาทำเช่นนี้!” เว่ยจือฉีพูด “รอข้ากลับไปแล้วจะต้องบอกเรื่องนี้ให้ท่านอารู้อย่างแน่นอน”
ชิงอู๋หยาได้ฟังคำพูดของเว่ยจือฉีแล้วก็รู้ถึงตัวตนของเขาในทันที ก่อนหน้านี้เพียงแค่คาดเดาเอาไว้ว่าตัวตนของเขาจะต้องไม่ธรรมดาแน่ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นถึงคนของตระกูลนักฝึกสัตว์อสูรเลยทีเดียว!
พวกเขาเดินมุ่งหน้าไปยังทิศที่ตั้งของต้นผลอสรพิษทองคำ หนึ่งวันให้หลังก็ไปถึงที่ตั้งค่ายพักแรมแล้ว ชิงอู๋หยาเชื้อเชิญให้พวกเขาไปยังสถานที่ตั้งค่ายพักแรมด้วยกัน แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับปฏิเสธอย่างสุภาพ อยู่ร่วมกันกับผู้อื่น เวลาคิดจะเคลื่อนไหวก็คงไม่ค่อยสะดวกนัก
เดิมทีชิงอู๋หยาเป็นกังวลเรื่องพวกเขายิ่งนัก แต่เห็นพวกเขาไม่ต้องการจริงๆ จึงมิได้ฝืนใจ เพียงแค่บอกให้พวกเขาไปหาหากเผชิญกับเรื่องราวอันใดเข้า
พวกซือหม่าโยวเย่ว์รับปากเรียบร้อยแล้วชิงอู๋หยาจึงจากไป
เมื่อเห็นว่าในหุบเขามีมนุษย์และสัตว์อสูรวิเศษเพิ่มขึ้นมาอีกเป็นจำนวนไม่น้อย เจ้าอ้วนชวีจึงแตะไหล่ซือหม่าโยวเย่ว์แล้วพูดว่า “โยวเย่ว์ สองวันมานี้มีคนมาเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อยเลยนะ!”
เมื่อเห็นมนุษย์และสัตว์อสูรวิเศษเต็มภูเขา นัยน์ตาข
