หลังจากที่ซือหม่าโยวเย่ว์หายตัวไป ทุกคนก็ไม่เคยได้กินอาหารอร่อยเหมือนที่เธอทำอีกเลย ดังนั้นคราวนี้เธอจึงทำอาหารโต๊ะใหญ่ นอกจากส่วนที่เก็บเอาไว้ให้โอวหยางเฟยแล้ว ที่เหลือก็ถูกทุกคนจัดการจนเรียบ
หลังจากกินหมดแล้วเจ้าอ้วนชวีและเว่ยจือฉอยู่เก็บล้างถ้วยชามอย่างรู้หน้าที่ หลังจากเก็บล้างเรียบร้อยแล้วซือหม่าโยวเย่ว์ได้รับข่าวที่เจ้าคำรามน้อยส่งมาบอกว่าเหอชิวจือออกมาแล้ว
ขณะนี้เป็นเวลาใกล้ฟ้าสาง เหอชิวจือออกจากที่พักในเวลานี้ ไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่านางจะทำอะไร
“ข้าจะออกไปแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดกับพวกเจ้าอ้วนชวี
“เหอชิวจือออกมาแล้วใช่หรือไม่” เจ้าอ้วนชวีถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์พยักหน้า
“เช่นนั้นพวกเราออกไปกันเถิด” เว่ยจือฉีพูดพลางถอดผ้ากันเปื้อนที่ซือหม่าโยวเย่ว์เตรียมไว้ให้ออก
ครั้งแรกที่สวมใส่สิ่งนี้ ชายทั้งสองออกจะรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง แต่เพราะไม่อยากให้เสื้อผ้าสกปรก คิดๆ ดูแล้ว ถึงอย่างไรก็อยู่ในบ้านตัวเอง จึงไม่คิดมาก
ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่ได้พูดอะไรแล้วนำคนทั้งสองออกไป ทั้งหมดไปที่ริมทะเลสาบเล็กของวิทยาลัยอย่างงุ่มง่าม โดยอ้างอิงจากทางที่เจ้าคำรามน้อยบอก
“โยวเย่ว์ เจ้ารู้ได้อย่างไรกันว่าพวกนางอยู่ที่นี่” เจ้าอ้วนชวีเห็นซือหม่าโยวเย่ว์มุ่งตรงมาที่นี่จึงเอ่ยถามขึ้น
ซือหม่าโยวเย่ว์ยังไม่ทันได้ตอบ เจ้าคำรามน้อยก็เหาะเข้ามาแล้ว
เมื่อเห็นเจ้าคำรามน้อย คนทั้งสองพลันเข้าใจกระจ่าง ที่แท้ซือหม่าโยวเย่ว์ไ
