“เช่นนั้นท่านก็ว่าต่อไปสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบคางมองเขาพลางคิดในใจว่าเขาจะให้ผลประโยชน์อันใดกับตน
“เจ้าต้องช่วยข้าหาร่างกายของข้าให้พบ!” หมัวซาพูดเรียบๆ
“บ้านปู่ท่านสิ!” พอซือหม่าโยวเย่ว์ได้ฟังแล้วอดสบถด่าออกมาไม่ได้ แล้วพูดว่า “ฟ้าดินกว้างใหญ่ แล้วจะให้ข้าไปหาร่างกายท่านจากที่ไหนกันเล่า จะขึ้นไปที่ภพมารได้อย่างไรข้าก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ!”
“ร่างกายของข้าไม่จำเป็นจะต้องอยู่ในภพมารหรอก” หมัวซาพูด
“เพราะอะไรหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“ตอนนั้นวิญญาณของข้าถูกบีบบังคับให้แยกจากกัน ครึ่งหนึ่งเข้ามาในนี้ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งน่าจะกลับไปเกิดใหม่แล้ว” หมัวซาพูด “แต่หลังจากเกิดใหม่แล้วข้าอาจจะไม่ใช่เผ่ามารก็ได้”
“เช่นนั้นมันจะต่างกันตรงไหน ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าจะหาร่างของท่านพบได้จากที่ใด!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“ถึงจะหาไม่พบก็ต้องหาอยู่ดี ข้าให้เจ้าช่วยทำงาน ย่อมต้องมอบสิ่งตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อให้อยู่แล้วล่ะ!” หมัวซาพูด
“ท่านบอกมาก่อนสิว่าเป็นของที่ล้ำเลิศเพียงใดกัน ขอดูหน่อยว่าจะดึงดูดใจให้ข้ารับปากท่านได้หรือไม่!” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยดวงตาเป็นประกาย
“เคล็ดควบคุมสัตว์อสูร” หมัวซาพูดอย่างเรียบเรื่อย
“เคล็ดควบคุมสัตว์อสูรหรือ” เจ้าวิญญาณน้อยร้องเสียงดังอยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า “นั่นเป็นของดีเลยทีเดียวนะ เจ้านาย รับปากเร็วเข้าสิ!”
